บทที่ 4176 ทั้งซาบซึ้งทั้งละอายใจ

"ฉัน......"

เมื่อได้ยินคำถามของนายหญิงใหญ่ กู้ชิวอี๋ก็เม้มปากแน่นและรู้สึกลำบากใจอย่างมาก

แต่เมื่อเธอนึกถึงคำสั่งของเย่เฉิน เธอก็ได้แต่ต้องฝืนโกหกออกไป “ขอโทษค่ะคุณยาย...ฉันยัง...หาพี่เย่เฉินไม่เจอเลย...”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ กู้ชิวอี๋ก็เห็นได้ชัดว่าสายตาที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณของนายหญิงใหญ่ก็หมองลงทันที

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าตนเองพูดแบบนี้ต่อหน้าหญิงชราที่หน้าตาใจดีแบบนี้ออกจะโหดร้ายเกินไป

อานโฉงชิวที่อยู่ด้านหนึ่งถอนหายใจและถามเธอ "คุณหนูกู้ พวกคุณก็กำลังตามหาเฉินเอ๋อมาตลอดใช่ไหม?”

“ใช่...” กู้ชิวอี๋พูดอย่างจริงจัง “พ่อของฉันตามหาพี่เย่เฉินมาเกือบ 20 ปีแล้ว เขาตามหาไปแทบทุกหนทุกแห่งแล้ว”

ในเวลานี้ นายหญิงใหญ่พูดด้วยสีหน้าขอบคุณ "พวกคุณตระกูลกู้มีน้ำใจอย่างมาก หลายปีมาแล้วก็ยังลืมเฉินเอ๋อ ขอบคุณพวกเธอมาก...ฉันคิดไปว่า มีแค่พวกเราที่ตามหาเฉินเอ๋ออยู่ลำพัง ไม่นึกเลยว่าพวกเธอเองก็จะตามหาเขามานานขนาดนี้...”

กู้ชิวอี๋รีบพูด “คุณยาย เรื่องการหมั้นหมายของหนูกับพี่เย่เฉิน เป็นพ่อแม่ของหนูที่ตกลงกับลุงเย่และป้าอานมานานแล้ว พี่เย่เฉินเป็นคู่หมั้นของหนู หลายปีมานี้ในใจของหนูก็ยังไม่ได้เปลี่ยนไป หลายปีมานี้หนูเฝ้ารอให้หาพี่เย่เฉินพบ จากนั้นก็จะแต่งงานกับเขาอย่างเป็นทางการ…”

เมื่อนายหญิงใหญ่ได้ยินเช่นนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้สะอึกสะอื้น “เด็กดี...หลายปีมานี้ ลำบากหนูแล้ว…”

กู้ชิวอี๋ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ลำบาก เป็นเรื่องที่สมควร…”

พูดไป กู้ชิวอี๋ก็เอ่ยโกหกออกไปโดยบริสุทธิ์ใจว่า “ครั้งนี้ที่หนูมาสหรัฐอเมริกาเพื่อจัดทัวร์คอนเสิร์ต พ่อกำชับหนูว่าจะต้องมาพบคุณกับคุณตาให้ได้ ครั้งนี้หนูมาโดยพลการ หวังว่าจะไม่รบกวนท่านทั้งสอง... "

“จะเป็นไปได้ยังไง!” นายหญิงใหญ่จับมือกู้ชิวอี๋และพูดด้วยความเอ็นดูว่า “ถึงแม้จะยังไม่พบเฉินเอ๋อ แต่ในสายตาฉัน หนูก็คือหลานสะใภ้ของฉัน!”

กู้ชิวอี๋พยักหน้าอย่างรวดเร็ว ในใจทั้งซาบซึ้งทั้งละอายใจ

นายหญิงใหญ่รีบแนะนำเธอ "เด็กดี ยายจะแนะนำให้หนูฟัง นี่คือน้าชายใหญ่ของหนู ส่วนตรงนั้นคือน้าสามและน้าสาว ส่วนน้ารองกำลังอยู่เป็นเพื่อนคุณตาของหนู ดังนั้นจึงไม่ได้ลงมาต้อนรับหนูด้วย”

กู้ชิวอี๋รีบถาม “คุณยาย หนูขอพบคุณตาได้ไหมคะ?”