บทที่ 419

บทที่ 419

คุณหญิงใหญ่เซียวรู้สึกสิ้นหวังโดยสิ้นเชิง

เธอไม่อยากให้แรงกายแรงใจที่สร้างมาตลอดชีวิต สุดท้ายทั้งหมดมันก็สูญเปล่า

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่มีอสังหาริมทรัพย์อื่นในเมืองจินหลิง มีเพียงคฤหาสน์หลังนี้เท่านั้น

หากตระกูลเซียวล้มละลาย คฤหาสน์หลังนี้จะต้องถูกยึดอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้น ตนเองและครอบครัวลูกชายคนโต คงต้องเร่ร่อนอยู่ข้างถนน

ทันใดนั้น เธอก็นึกขึ้นได้ว่าลูกชายคนโตเซียวฉางเฉียนน่าจะยังมีเงินเก็บอยู่ในมือ ดังนั้นเธอจึงรีบถามเขาว่า “ฉางเฉียน ตอนนี้แกมีเงินเก็บอยู่ในมือเท่าไหร่?”

เซียวฉางเฉียนหัวใจกระตุกทีหนึ่ง แล้วตอบว่า “แม่ ในมือของผมมีเงินเก็บอยู่ไม่เท่าไหร่ แค่ไม่กี่ล้าน......”

“ไม่กี่ล้าน? ทำไมถึงน้อยขนาดนี้? ” คุณหญิงใหญ่เซียวขมวดคิ้วแล้วถามว่า “แค่เซียวอี้เชียนคนเดียวก็ให้เวยเวยไปแล้ว 5 ล้าน หลายปีที่ผ่านมา แกกินและอยู่ที่บ้านนี้ แล้วแกยังได้รับเงินเดือนจากบริษัทเซียวซื่ออีกด้วย เงินเก็บของแกไปไหนหมด?”

เซียวฉางเฉียนร้องไห้แล้วกล่าวว่า “แม่ ผมจะมีเงินเก็บได้อย่างไร หลายปีที่ผ่านมาแม้ว่าค่าใช้จ่ายส่วนตัวในชีวิตประจำวันของผมจะน้อย แต่ผมต้องเลี้ยงดูไห่หลง เวยเวย และหงเย่นสามแม่ลูก และบวกกับผมที่ใช้เงินค่อนข้างมือเติบ ฉะนั้นผมจึงเก็บเงินได้ไม่มาก”

คุณหญิงใหญ่เซียวกล่าวว่า “ก่อนอื่น แกนำเงินก้อนนี้ออกมาลงทุนในบริษัทก่อน สามารถยึดเวลาออกไปได้สักพัก จากนั้นฉันก็จะคิดวิธีหาเงินลงทุนเข้ามา”

เซียวฉางเฉียนรีบกล่าวว่า “แม่ เงินพวกนี้ผมฝากประจำ......ถอนออกมาไม่ได้!”

“แกอย่ามาเล่นมุกนี้!” คุณหญิงใหญ่เซียวกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็นว่า “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ความคิดเล็กคิดน้อยของแก แกเพียงแค่อยากเก็บเงินของตนเองไว้ใช่ไหม?”

เซียวฉางเฉียนไม่กล้าพูดอะไรอีก

คุณหญิงใหญ่เซียวถามว่า “แกเคยได้ยินประโยคนี้ไหม? ถ้ารังไข่พลิกคว่ำแล้วไข่ก็ย่อมแตก ถ้าหากตระกูลเซียวล้มละลายแล้ว แกคิดว่าแกจะมีชีวิตที่ดีได้เหรอ?”

เซียวฉางเฉียนรีบพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “สิ่งที่แม่พูดนั้นถูกต้องแล้ว........แต่ผมฝากประจำไว้จริง ๆ”