บทที่ 4297 ห่างแค่เพียงกำแพงกั้น

เซียวชูหรันโทษตัวเองอยู่บ้างและพูดว่า "ถ้ารู้แบบนี้วันนี้พวกเราไม่ขับรถมาที่นี่แล้ว คุณต้องขับรถมาตลอดทางคงจะเหนื่อยเช่นกันแย่ อีกทั้งยังต้องพาฉันไปทุกที่...”

พูดจบ เธอก็รีบพูดขึ้นว่า "หรือพรุ่งนี้พวกเราจะไม่ไปไหนเลยดี พักผ่อนสบายๆในโรงแรมเถอะ แล้วพรุ่งนี้ฉันเป็นคนขับรถกลับให้เอง"

เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “วางใจเถอะคุณภรรยา ผมรู้แล้ว”

ตอนแรก เซียวชูหรันคิดว่าเย่เฉินกำลังฝืนตัวเอง ดังนั้นเธอจึงจับมือเขาและพูดเบา ๆ ว่า "ที่รัก จากนี้ไปถ้าคุณรู้สึกเหนื่อยจะต้องบอกฉันล่วงหน้า พวกเราสามารถเปลี่ยนแปลงแผนเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่สุขภาพของเราจะต้องมาเป็นอันดับแรก”

เย่เฉินพยักหน้าเบา ๆ และพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องกังวล คุณภรรยา ผมรู้”

เซียวชูหรันพิงไหล่ของเย่เฉินเล็กน้อยและกระซิบเอ่ย "อีกเดี๋ยวพวกเราลดเสียงลงหน่อย ถ้าคุณเหนื่อยคุณก็สามารถนอนพักที่นี่สักครู่"

เมื่อเย่เฉินเห็นว่าเซียวชูหรานเป็นห่วงตัวเองมาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง เขาโอบเธอไว้ในอ้อมแขนน้อยๆ ในใจของเขาเองก็รู้สึกปลอดภัยมากขึ้น

ประมาณสิบนาทีต่อมา เย่เฉินที่มีประสาทหูอันเฉียบแหลมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา

เมื่อฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ เขาก็ได้ยินเสียงของเฉินตัวตัวเอ่ยว่า "คุณตาอาน คุณยายอาน นี่คือห้องที่จัดเอาไว้ให้คุณในคืนนี้!"

ในเวลานี้ เย่เฉินได้ยินเสียงที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกประหลาดดังนั้น คุณยายของเขายิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “ขอบคุณเธอแล้วเสี่ยวเฉิน ช่วยขอบคุณหนานหนานให้เราด้วยนะ ครั้งนี้ลำบากพวกเธอไม่น้อยเลยแน่ๆ!”

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ยินเสียงของคุณยายมาหลายปีแล้ว แต่เย่เฉินก็จำมันได้ในคราวเดียว

ร่างกายของเขากระตุกไปโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินเสียงของคุณยาย เซียวชูหรันรีบเงยหน้าขึ้นและถามว่า "ที่รัก คุณเป็นอะไร?"