บทที่ 433

บทที่ 433

โคบายา ชิจิโร่เกลียดชังเย่เฉินอย่างมาก

แต่ว่า เขากลับว่าไม่กล้าที่จะล่วงเกินเย่เฉิน

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงเจรจาต่อรองกับท่านห้า

พูดด้วยน้ำเสียงที่ซื่อสัตย์ว่า : “ท่านห้า รบกวนคุณบอกคุณเย่ให้หน่อย เงินในบัญชีของบริษัทผลิตยาโคบายาก็มีเพียงแค่สองถึงสามพันล้านหยวน ช่องทางการขายจำนวนมากยังไม่จ่ายเงินคืนให้พวกเราเลย ทางเรายังเป็นหนี้ธนาคารอีกหลายพันล้านหยวน ตอนนี้อยู่ภายใต้แรงกดดันที่สูงมาก！”

ท่านหงห้าพูดว่า : “คุณเย่พูดคำไหนคำนั้น ดังนั้นคุณไม่ต้องคิดเพ้อฝันว่าจะต่อรองกับคุณเย่ได้！”

โคบายา ชิจิโร่พูดอย่างขอร้อง : “คุณหง ตอนนี้ผมยากลำบากจริงๆ เอาอย่างนี้ได้ไหม คุณช่วยพูดให้คุณเย่ยืดเวลาให้ผมสักสองเดือน หลังจากสองเดือนไปแล้ว ผมจะต้องนำเงินมาให้ได้แน่ แต่ภายในระยะเวลาสองเดือน จะต้องไม่เห็นพี่ชายของผมได้โผล่หน้าออกมามีสิทธิ์มีเสียง และยิ่งไปกว่านั้นห้ามให้เขากลับมาที่ญี่ปุ่น！”

“สองเดือน……”ท่านหงห้าคิดๆดูแล้ว พูดว่า : “คุณรอแป๊บนะ ฉันขอถามคุณเย่ก่อน”

พูดจบ ก็รีบส่งข้อความหาเย่เฉินทันที นำข้อความที่โคบายา ชิจิโร่ร้องขอจ่ายเงินอีกครั้งหลังจากสองเดือนส่งไปบอกเขา

เย่เฉินกำลังเก็บโต๊ะอาหาร เห็นข้อความในวีแชท พูดตอบกลับไปอย่างไม่ลังเล : “บอกเขาไป ถ้ายังมาต่อรองกับฉันอีก ฉันจะไปคุยกับพี่ชายของเขาเอง ถึงตอนนั้นฉันจะส่งพี่ชายของเขากลับไปแย่งมรดกกับเขา ถ้าฉันขอเรียกเงินห้าพันล้านจากพี่ชายของเขา เขาจะต้องตอบตกลงแน่นอน”

ตอนนี้โคบายา ชิอิจิโร่ซ่อนตัวอยู่ในคอกเลี้ยงสุนัขของท่านหงห้า เขารู้ว่าข้างนอกมีคนนับไม่ถ้วนที่ต้องการชีวิตของตัวเอง ดังนั้นจึงกระสับกระส่ายใจอยู่ตลอดเวลา