บทที่ 4401 จะไม่ให้คุณเป็นอะไรไปเด็ดขาด!

ดังนั้น เย่เฉินจึงเอ่ยพูดด้วยใบหน้ารู้สึกผิดว่า “ขอโทษนะ ม่านฉง ฉันผิดเอง ต่อไปนี้ถ้าเจอใครมาหาเรื่อง ฉันจะปกป้องเธอเป็นสิ่งแรก”

หลิวม่านฉงพยักหน้าอย่างพอใจ เอื้อนเอ่ยว่า “หลังจากนี้ถ้าคบกับฉัน นายห้ามทำนิสัยแต๋วแบบนี้อีก ต้องเข้มแข็ง ต้องแมนเข้าไว้！ไม่อย่างนั้นนายจะทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยได้ยังไง?”

“เธอพูดถูก” เย่เฉินเอ่ยพูดอย่างจริงจัง “ก่อนหน้านี้…..ฉันทำตัวอย่างกับตุ๊ดแต๋วจริงๆนั่นแหละ”

หลิวม่านฉงอดขำไม่ได้ จากนั้นก็พูดว่า “นายรู้ไว้ก็ดีแล้ว!”

ในตอนนี้เองเย่เฉินหอบกล่องลังไว้ใต้วงแขน แล้วเดินมาอยู่ตรงหน้าหลิวม่านฉง อาศัยช่วงที่เธอไม่ได้ตั้งตัว ยื่นมือออกไจับมือเธอเอาไว้ข้างหนึ่ง พร้อมกับจับเอาไว้แน่น เอ่ยพูดด้วยสายตาและน้ำเสียงหนักแน่น “ที่รัก ได้โปรดเชื่อในตัวผม ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมจะพยายามปกป้องคุณให้ดีที่สุด จะไม่ให้คุณเป็นอะไรไปเด็ดขาด！”

เมื่อมือเล็กของหลิวม่านฉงถูกเย่เฉินกอบกุมเอาไว้ ปฏิกิริยาแรกคือรู้สึกเหมือนไฟช๊อต เธอกำลังจะสะบัดออก แต่เย่เฉินจับไว้แน่น จนหลิวม่านฉงสะบัดแทบไม่หลุด

อีกอย่าง เธอเองก็ไม่กล้าชักมือกลับออกมาตรงๆด้วย

เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น กลัวก็แต่ว่าจงจื่อทาวจะดูออกว่าระหว่างสองคนเป็นแค่การแสดงเท่านั้น พอถึงตอนนั้นก็คงมีแต่เสียกับเสีย

ดังนั้น เธอจึงทำได้เพียงข่มความโกรธที่มีอยู่ในใจเอาไว้ เอ่ยพูดกับเย่เฉินว่า “ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน”

พูดจบ ก็เอ่ยพูดขึ้นมาอีกว่า “เราไปกันเถอะ”

จงจื่อทาวหน้าถมึงทึง โพล่งออกไปว่า “ม่านฉง! ไอ้หมอนี่เป็นใคร?!”

หลิวม่านฉงยังคงถูกเย่เฉินจับมือเอาไว้ จึงหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ดังนั้นจึงเอ่ยพูดอย่างอารมณ์ไม่ดีว่า “เมื่อกี้ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ? เขาคือคู่หมั้นของฉันไง！”

“เป็นอย่างนั้นได้ยังไง!” ราวกับจงจื่อทาวถูกเหยียบหาง เอ่ยพูดอย่างกระหืดกระหอบว่า “อาทิตย์ก่อนพ่อผมเพิ่งไปทานข้าวกับคุณอาหลิวมานะ คุณอาหลิวบอกเองว่าเห็นด้วยถ้าเราคบกัน แถมยังบอกว่าคุณไม่ได้คบหาอยู่กับใคร บอกให้ผมพยายามเข้าไว้ นี่เพิ่งผ่านไปแค่อาทิตย์เดียว ทำไมคุณมีคู่หมั้นแล้วล่ะ?！”