บทที่ 4476 มีความทุกข์ใจแต่ยากจะพูดได้

ดังนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างสะอื้นว่า:"คุณเย่ ผม…...ผมตกลง……"

เย่เฉินโบกมือ:"คำนี้คุณอย่าพูดกับฉัน ฉันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ แม้ว่าวันนี้คุณจะดูหมิ่นฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ฉันก็ไม่เคยแตะคุณเลยแม้แต่นิดเดียว และยิ่งไม่ได้ยื่นมือขอเงินคุณเลย เรื่องวันนี้เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างคุณกับฮงหยวนซาน คุณยกเขามา หากคุณยินดีที่จะขายบริษัทบันเทิงของคุณให้กับเขา มันก็เป็นความประสงค์ของคุณเองด้วย ดังนั้นคุณสองคนหาที่ตกลงเรื่องนี้กันเองเลยได้ ฉันไม่อยากยุ่งด้วย"

หลิวเจียฮุยตะลึงเมื่อได้ยินเรื่องนี้ และเขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจในหัวใจ:"เยดเข้เอ้ย เย่เฉินนี้มันหน้าจริงๆ แค่พูดคำสองคำ ก็ตัดตัวเองออกมาจากเรื่องนี้ได้อย่างสมบูรณ์เลย?"

หยางเทียนเซิงตอนนี้ก็มีความทุกข์ใจแต่ยากจะพูดได้ ดังนั้นจึงไม่สามารถพูดได้เลย

ในความเห็นของเขา แม้ว่าเย่เฉินจะทำไร้ยางอายอย่างยิ่ง แต่สิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้นี้ก็ไร้ที่ติ

วันนี้ตนเป็นคนโทรหาฮงหยวนซานมาเอง และคนที่ทำเขาคือฮงหยวนซาน ไม่ใช่เย่เฉิน

ตอนนี้เย่เฉินให้เขาขายบริษัท ให้กับฮงหยวนซาน มันก็เป็นการทำธุรกิจระหว่างเขากับฮงหยวนซาน และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเย่เฉินเลยจริงๆ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง หลังจากที่เขาผ่านอุปสรรคในวันนี้ไป ถ้าเสียใจ และให้ตำรวจเข้ามาเกี่ยวด้วย ก็ไม่มีทางที่ตำรวจจะจับกุมเย่เฉินได้ สามารถให้ตำรวจจับกุมฮงหยวนซานได้เท่านั้น

แต่ว่า ลูกศิษย์ของฮงหยวนซานมีหลายพันคน และถ้าตนแตกคอกับเขาจริงๆ มันคงจะมีแค่ตายทางเดียวไม่ใช่หรอกหรือ?

ในตอนที่เขารู้สึกหดหู่อย่างยิ่ง ได้ยินเย่เฉินพูดกับฮงหยวนซานว่า:"หยวนซาน เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างคุณกับหยางเทียนเซิง สำหรับฉัน คุณสองคนควรหาที่สำหรับจัดการกับเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว ฉันยังมีเรื่องต้องคุยกับคุณหลิว และไม่สมควรที่จะคุยที่นี่"