บทที่ 4515 ไม่ต้องหลงเหลือความเสียดายไว้ 1

“ก็ใช่น่ะสิ” หลิวเจียฮุยเอ่ยอย่างเรียบเฉย: “ม่านฉง ลูกเป็นลูกคนแรกของพ่อ เพราะลูกเลยทำให้พ่อสัมผัสความรู้สึกของคนเป็นพ่อเป็นครั้งแรก เรื่องนี้น้องชายน้องสาวของลูกไม่มีทางเทียบได้ สำหรับประเด็นนี้ พ่อไม่มีทางทำร้ายลูก และไม่มีทางสละลูกเพื่อแลกกับผลประโยชน์ให้กับตัวเอง ดังนั้น สำหรับพ่อแล้ว ถ้าลูกไม่มีความรู้สึกกับเย่เฉิน ต่อให้ศักยภาพของเย่เฉินจะแข็งแกร่งแค่ไหน พ่อก็จะไม่มีวันผลักลูกลงไปในหลุมไฟหรอก แต่ปัญหาคือ ลูกคิดอะไรกับเย่เฉินเห็นๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมไม่พยายามทำให้ได้ผลดีด้วยกันทั้งสองฝ่ายล่ะ?”

หลิวม่านฉงเอ่ยอย่างลนลานเล็กน้อย: “หนู...หนูเปล่าจริงๆ นะ...หนูเพิ่งรู้จักกับเย่เฉินแค่ไม่กี่วันเอง...”

ฟางเจียซินที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้เอ่ยขึ้นมา: “ม่านฉง ความคิดของเธอแค่นี้ แม้แต่จะปิดบังสายตาน้าก็ยังไม่ได้ อย่าว่าแต่คุณพ่อเลย”

หลิวม่านฉงอึ้งไป และเข้าใจความหมายในคำพูดของฟางเจียซินดี

ในด้านนี้ คุณพ่อผ่านประสบการณ์มามากมาย ความคิดแค่นี้ของตน เกรงว่าในสายตาเขาคงมองทะลุตั้งนานแล้ว

เวลานี้ ฟางเจียซินเห็นสีหน้าสั่นคลอนของหลิวม่านฉง จึงรีบกล่าวเสริมเข้า: “ม่านฉง ถ้าลูกคิดอะไรกับเย่เฉินจริงๆ ก็อย่าทำเสียเวลาตัวเองเพราะเรื่องวันนี้เด็ดขาดเลยนะ เหมือนว่าเย่เฉินจะอยู่อีกไม่นานก็จะต้องไปแล้ว เธอจะต้องรีบคว้าโอกาสไว้นะ ห้ามทิ้งความเสียดายเอาไว้!”

หลิวม่านฉง กัดริมฝีปากล่างตัวเองเบาๆ อย่างช่วยไม่ได้ รู้สึกสับสนไปทั้งใจ

เธอโกรธเย่เฉินมาก็จริง ทว่าเย่เฉินเองก็ลอยอยู่ในหัวของเธอตลอดจริงๆ เหมือนกัน

ดังนั้น เธอจึงควักนามบัตรของเฟ่ยเข่อซินมา มองดูนานสองนาน ค่อยพูดกับทั้งสองคนว่า: “หนูขอตัวกลับห้องก่อนนะคะ”

เมื่อเห็นว่าหลิวม่านฉงราวกับถูกคำพูดของตนเองกำราบแล้ว หลิวเจียฮุยเองก็โล่งอกไป ฟางเจียซินที่อยู่ตรงนั้นเอ่ยว่า: “ฉันจะไปโทรหาคุณท่านตระกูลฮั่วสักหน่อย ถามเขาว่าคฤหาสน์หลังนั้นขายราคาเท่าไร”

……

อีกด้านหนึ่ง

เย่เฉินไม่ได้ไปซาหลิ่งพร้อมกับครอบครัวเฉินจ้างโจง

เขาคิดว่า เฉินจ้างโจงในที่สุดก็ได้กลับมาบ้านจากที่เร่ร่อนอยู่ข้างนอกเป็นเวลายี่สิบปีแล้ว ก็ควรที่จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับคนในครอบครัว