บทที่ 4519 ราวกับฟ้าผ่า 1

ณ ที่นี่ ไม่สำคัญว่าใครถูกใครผิด มองดูแวบเดียวก็เข้าใจ

เมื่อเย่เฉินเห็นว่าคนที่ไม่ชอบติดค้างใครมาโดยตลอด ตอนนี้ได้เปิดใจพูดออกมาแล้ว ภายในใจก็รู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย จึงได้เอ่ยกับหลิวม่านฉงว่า: “คุณม่านฉง ในเมื่อเรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว งั้นนับแต่ตอนนี้ไป เราปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปเถอะนะ”

“ค่ะ” หลิวม่านฉงพยักหน้าเบาๆ ครั้นเมื่อนึกถึงเรื่องสตรีทฟู้ดที่เย่เฉินคุยกับพ่อเมื่อตอนบ่าย จึงถามอย่างสงสัย: “คุณเย่ ทำไมอยู่ๆ คุณถึงพูดเรื่องสตรีทฟู้ดกับพ่อฉันล่ะคะ? หรือว่าเขามีแผนการอย่างอื่นอยู่?”

“ใช่ครับ” เย่เฉินเอ่ย: “คุณหลิวอยากจะพัฒนาที่นี่ใหม่ สร้างเป็นศูนย์กลางการค้า”

หลิวม่านฉงถามอย่างประหลาดใจ: “เขาบอกคุณเหรอ?”

“ถูกครับ” เย่เฉินพยักหน้า เอ่ยว่า: “ตอนที่เขาอธิบายส่วนนี้ตื่นเต้นมาก ผมว่าเขาน่าจะมีแนวโน้มว่าตัดสินใจแล้ว เพราะงั้นเลยหยิบยืมโอกาสนี้ ให้เขาโอนสตรีทฟู้ดเส้นนี้ให้คุณซะเลย ต่อจากนี้ไปคุณจะเก็บไว้หรือปล่อยไป ก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้ว”

หลิวม่านฉงมองดวงตาอันแวววาวของเย่เฉิน เอ่ยถามเสียงเบา: “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ล่ะคะ?”

เย่เฉินเอ่ย: “เพราะสตรีทฟู้ดเส้นนี้มีความหมายไม่ธรรมดาสำหรับคุณ ไม่ว่าจะมองหลักการไหนก็ควรเก็บเอาไว้ อีกอย่างพ่อของคุณไม่ขาดเงินเลยด้วยซ้ำ อันที่จริง ต่อให้ที่ดินของที่นี่เพิ่มขึ้นมาก เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องรื้อถอนที่นี่แล้วสร้างขึ้นใหม่เลย”

ถึงตรงนี้ เย่เฉินก็ตัดพ้อ เอ่ยว่า: “แต่ความคิดของคนรวยเป็นยังไงคุณก็น่าจะรู้ดี พวกเขาเห็นแก่เงินทอง ไม่เคยคิดว่ามีพอใจก็พอแล้ว แต่หาเงินจนเป็นบ้าเป็นหลัง เพราะงั้นถ้าผมไม่ตั้งเงื่อนไขกับเขา เกรงว่าเขาจะรื้อถอนที่นี่จริงๆ ถึงเวลานั้นเมื่อคุณอยากย้อนรอยความทรงจำของที่นี่ ก็คงเป็นไปไม่ได้หรอก”