บทที่ 4571 ไม่ควรลำเอียง (2)

หลิวเจียฮุยรีบพูดขึ้น “คุณเย่ ของพวกนี้ต่อให้แพงแค่ไหน มันก็ไม่เพียงพอที่จะแสดงความขอบคุณที่ผมมีต่อคุณ ดังนั้นคุณอยากได้เกรงใจผมเลย”

เย่เฉินพยักหน้า เห็นผู้คนที่ยืนอยู่ด้านนอกรถ แต่ยังคงไม่เห็นเงาของหลิวม่านฉง ในใจอดไม่ได้ที่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

แต่เขาก็ไม่ได้ถามหลิวเจียฮุยอีก จากนั้นก็พูดขึ้น “คุณหลิว ใกล้ถึงเวลาแล้ว เราออกเดินทางกันเถอะ”

หลิวเจียฮุยมองดูเวลา แล้วรีบพูดขึ้น “คุณเย่ ยัยหนูม่านฉงไม่รู้เป็นอะไร โทรศัพท์ก็โทรไม่ติด คุณโปรดรอสักครู่ ผมลองโทรหายัยหนูอีกครั้ง”

พูดจบ หลิวเจียฮุยก็หยิบโทรศัพท์ออกมา กำลังจะโทร ก็ได้ยินเสียงของหลิวม่านฉงดังมาจากไกล “พ่อ！”

เย่เฉินหันกลับไปโดยไม่รู้ตัว ทันทีที่เขาเห็นหลิวม่านฉง ความผิดหวังที่ยากจะควบคุมของเมื่อกี้ ก็สลายไปในทันที

หากวันนี้ก่อนที่จะไปจากฮ่องกง ไม่ได้เห็นหลิวม่านฉงเป็นครั้งสุดท้าย ในใจเขาต้องมีความรู้สึกที่เสียดายอยู่บ้าง

ขณะนี้สีหน้าของหลิวเจียฮุยแสดงออกอย่างดีใจ มองไปทางหลิวม่านฉงแล้วกวักมือเรียก ปากก็อดไม่ได้ที่จะบ่น “ลูกไปไหนมา? ทุกคนรอลูกอยู่ ลูกก็น่าจะโทรบอกพ่อหน่อย！”

หลิวม่านฉงพูดด้วยน้ำเสียงที่หอบ “มีเพื่อนรักคนหนึ่งเพิ่งจะกลับมาจากญี่ปุ่น……หนูฝากเขาช่วยซื้อของ….ดังนั้นจึงไปเอาของกับเธอก่อน……แต่ว่าไฟล์บินของเธอล่าช้า หนูได้ของ ก็รีบมาที่นี่ทันที วิ่งมาตลอดทาง ไม่ทันสังเกตมือถือ

ขณะพูด หลิวม่านฉงก็มาถึงข้างกายหลิวเจียฮุย มองเย่เฉินกับเฟ่ยเข่อซิน กล่าวอย่างขอโทษ “คุณเย่ คุณหนูเฟ่ย ขอโทษด้วยค่ะที่ให้คุณทั้งสองต้องรอ”

เฟ่ยเข่อซินยิ้มเล็กน้อย แล้วกล่าว “ไม่เป็นไร พวกเราก็เพิ่งจะถึง อีกอย่างเราก็ไม่ได้เร่งรีบอะไร ไม่รีบร้อนค่ะ”

ขณะที่พูด เธอเห็นในมือหลิวม่านฉง ถือไว้ด้วยกล่องที่มีขนาดเท่ากับกล่องเอกสาร ก็ถามด้วยความสงสัย “คุณม่านฉง คุณถืออะไรอยู่เหรอ? ดูแล้วเหมือนจะหนักมาก”