ตอนที่ 46
บทที่ 46 ดังทั่วทั้งเมือง
October 21, 2026
บทที่ 46 ดังทั่วทั้งเมือง
ภาพมัวในกระจกนั้น คนในจินหลิงต่างก็เห็นกันหมด มองเห็นพิธีแต่งงานที่ยิ่งใหญ่และสวยงามมาก
ในขณะที่ทุกคนต่างพากันอิจฉานั้น ทุกคนต่างก็พากันเดาไปต่างๆ นาๆ ว่าชายหญิงที่อยู่ในนั้น เป็นใครกันแน่?
และทั้งสองคนก็ดูลึกลับมาก งานแต่งของพวกเขานั้น มีแค่พวกเขาสองคน เพื่อนสักคนก็ไม่มี แถมพยานรักของพวกเขาเองก็ไม่มีเลย!
บนเวทีคริสทัลนั้น เย่เฉินได้จับมือของเซียวชูหรัน และพลางหยิบเอาสร้อยหยกที่เตรียมไว้ออกมา
“ชูหรัน นี่คือของขวัญวันครบรอบแต่งงานของเรา หวังว่าเธอจะชอบนะ!”
เซียวชูหรันหันไปมองสร้อยมรกตที่ทอแสงระยิบระยับ พลันพูดขึ้นอย่างอึ้ง : “เอ่อ……นี่คงไม่ใช่สร้อยของร้านซุ่ยเก๋อซวนหรอกนะ? เย่เฉิน คุณไปเอามาจากไหน?”
ในขณะที่เธอพูดออกมา ในใจเธอก็รู้สึกตกใจอย่างมาก
หรือว่า หรือว่าเย่เฉินจะเป็นเศรษฐีลึกลับคนนั้นจริงๆ?
ไม่อย่างงั้นสร้อยมรกตเส้นนี้จะตกมาอยู่ในมือเขาได้ยังไง?
แต่ว่า……
มันดูเป็นไปได้ยาก!
เย่เฉินเป็นใครนั้น เธอเองก็รู้ดีแก่ใจ เขาจะกลายเป็นเศรษฐีรวยล้นฟ้าไปได้ยังไง?
ดูจากเขาแล้ว ยังห่างไกลจากคำนั้นอยู่มาก!
ตอนนี้เขาพอจะดูออกว่าเธอดูสงสัย แต่ในใจก็อยากจะบอกออกไป อยากจะบอกว่าตัวเองเป็นใคร อยากจะให้เธอได้รู้ว่าเขาเป็นลูกหลานของเย่เย่นจิง เป็นคนที่ต้องสืบทอดตระกูลเย่คนต่อไป
แต่ว่า หลังจากนั้น เขาก็พลันนึกถึงเรื่องที่สำคัญมากขึ้นได้
ว่าตอนนี้ตระกูลเย่อยู่ในสถานการณ์แบบไหน เขาเองนั้นรู้ดี!
ในความทรงจำของเขานั้น ตอนที่เขายังเด็กก็เจอแต่ลุงกับน้า หรือพูดได้ว่า ในตระกูลเย่รุ่นนั้น ไม่ได้มีแค่พ่อคนเดียว
ในเมื่อไม่ได้มีแค่พ่อเขาคนเดียว อย่างนั้นก็หมายความว่าเหล่าลุงกับน้าก็ต้องมีลูกหลานอยู่อีก และต้องมีใครสักคนที่เล็งเขาไว้ ถ้าหากว่าตอนนี้เขาก็ยังไม่แน่ใจ และยังไม่สามารถจะปกป้องเธอจากอันตรายพวกนี้ได้ การบอกสถานะตัวเองออกไปนั้น เกรงว่าจะเป็นการทำให้เซียวชูหรันต้องตกอยู่ในชะตากรรมที่เลวร้าย!
การแก่งแย่งชิ่งมรดกภายในครอบครัวนั้นเป็นสิ่งที่น่ากลัวมาก เขาไม่ยอมที่จะให้คนรักของเขาต้องมาตกอยู่ในอันตรายเพราะตัวเขาเอง
พอคิดได้แบบนั้น เขาก็ทำเป็นพูดขึ้นเพื่อกลบเกลื่อน : “สร้อยเส้นนี้ ถึงจะเหมือนกับสร้อยของร้านชุ่ยเก๋อซวน แต่ว่าเส้นนี้ผมสั่งให้คนทำขึ้นมาโดยเฉพาะ ถึงจะบอกว่าคุณภาพนั้นใช้ได้ แต่ก็ยังห่างกับของร้านชุ่ยเก๋อซวนอยู่มาก และทั้งหมดก็ใช้ไปหลายหมื่นหยวนอยู่เหมือนกัน”
พูดไปพลางหันไปถามเซียวชูหรัน: “ชูหรัน เธอคงไม่รังเกียจใช่มั้ย?”
เซียวชูหรันถอนหายใจอย่างโล่งอก!
ถ้าแบบนี้ก็น่าเชื่อขึ้นมาหน่อย!
ดังนั้นเธอจึงหัวเราะแล้วพูดขึ้น : “คนโง่ ฉันจะไปรังเกียจทำไมล่ะ! คุณทำเพื่อฉันตั้งเยอะ จนฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้ว!”
เย่เฉินรีบเอาสร้อยในมือใส่ให้เธอทันที
แล้วเขาก็หันไปจ้องเธออย่างจริงใจ พลางพูดขึ้น : “ชูหรัน ตลอดเวลาที่แต่งงานกันมาสามปี ผมทำให้คุณต้องลำบากมามาก แต่ต่อจากนี้ ผมขอรับประกันว่า จะไม่มีใครมาทำอะไรคุณได้อีก!”
เซียวชูหรันพยักหน้าลงอย่างซึ้งใจ ในตอนนี้ เธอรู้แล้วว่า สามีของเธอคนนี้นั้น จะเชิดหน้าขึ้นมาได้แล้ว!
………
หลังจากพิธีแต่งงานเสร็จสิ้น เย่เฉินก็พาเธอออกมาจากที่นั่นอย่างเงียบๆ
ทุกคนที่อยู่ด้านนอกต่างรู้สึกไม่พอใจ
ทำไมพวกเขาถึงออกไปเร็วขนาดนี้?