บทที่ 4617 ช่วยอะไรฉันอย่างหนึ่งสิ1

ดังนั้น เธอเก็บข้าวของตัวเองช้าๆ พร้อมกันนั้นก็แอบเคาะกล่องพลาสติกสีดำในกระเป๋าเบาๆสามครั้ง

จริงๆแล้วกล่องพลาสติกอันนี้ คือเครื่องสื่อสารวันเวย์ที่ติดตั้งSIMการ์ดเคลื่อนที่ ตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาในประตู คู่หูของเธอ ก็ใช้โทรศัพท์แอบฟังความเป็นไปของเหตุการณ์ข้างในตลอดเวลาที่รออยู่ในรถ

และการที่เธอเคาะสามที มันคือการส่งสัญญาณให้เก็บตาข่ายดักเหยื่อ

หลังจากที่คู่หูของเธอได้รับสัญญาณ ก็กดโทรหาจงชิวฮวาทันที

ในขณะนี้เอง จงชิวฮวากำลังแกล้งทำเป็นเก็บของ ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ส่งเสียงดัง เมื่อเธอเห็นชื่อเลขาฉินปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ เธอก็จงใจไม่หยิบขึ้นมาแนบหู แต่กดเปิดลำโพง แล้วนำโทรศัพท์วางข้างๆ เอ่ยพูดว่า “เลขาฉิน ฉันกำลังจะเช็กอินแล้ว มีเรื่องอะไรค่อยว่ากันอีกทีตอนฉันเช็กอินเสร็จ”

อีกฝ่ายเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “คุณผู้หญิง คุณหญิงใหญ่เกิดเรื่องแล้ว！”

จงชิวฮวาเครียดขึ้นมาทันที รีบถามว่า “ยังไงนะ? แม่ฉันเป็นอะไร?”

อีกฝ่ายรีบพูดว่า “วันนี้คุณหญิงใหญ่พาคุณชายน้อยไปขี่ม้าเล่น ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆม้าตัวนั้นก็ดีดขึ้นมา แถมยังถีบคุณหญิงใหญ่จนสลบไป เมื่อกี้เพิ่งส่งตัวเธอไปที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าอาการค่อนข้างหนักเลยล่ะครับ”

จงชิวฮวาเอ่ยพูดอย่างร้อนใจ “นี่มันเรื่องอะไร…..ทำไมปล่อยให้แม่ฉันโดนม้าถีบ? พ่อบ้านมัวทำอะไรอยู่? ผู้จัดการสนามม้าอีก? รีบไล่เขาอีกเดี๋ยวนี้! แล้วเอาม้าตัวนั้นไม่เชือดทิ้งซะ!วันนี้มันถีบแม่ฉัน พรุ่งนี้มันอาจจะถีบลูกฉันอีกก็ได้！”

อีกฝ่ายพูดอย่างอึกๆอักๆว่า “คุณผู้หญิง…..ม้าตัวนั้น คุณผู้ชายซื้อจากเติร์กเมนิสสถานในราคาหลายล้านดอลลาร์เลยนะครับ แถมยังเป็นม้าเหงื่อโลหิตสายพันธุ์แท้ ถ้าเอาไปฆ่าทิ้งจะไม่เปลืองเงินเปล่าๆเหรอ…….”