บทที่ 465

บทที่ 465

เย่เฉินคิดไม่ถึงเลยว่า แม่ยายหม่าหลัน ในปีนั้นจะเป็นเพื่อนนักเรียนเก่าแก่กับพ่อตา!

ยิ่งคิดไม่ถึงว่า แม่ยายยังมีฉายาเป็นคนปากร้ายอันดับหนึ่งของโรงเรียน!

พูดถึงความในใจ ดูจากคุณสมบัติของหม่าหลันแล้ว ไม่เหมือนคนที่เคยเรียนมหาวิทยาลัยเลยจริงๆ

บอกเลยว่าคนๆนี้เคยเรียนม.ต้น ยังรู้สึกหมิ่นประมาทม.ต้นเลย

ดูจากคุณสมบัติและลักษณะนิสัยที่ด้อยของเธอแล้ว สามารถสอบเข้ามหาลัยได้ถือเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมาก

เวลานี้คนที่ตะลึงไม่เพียงมีแต่เย่เฉิน

เพื่อนนักเรียนเก่าแก่ของเซียวฉางควน ทุกคนก็ตะลึงหน้าถอดสีกันหมด

ใครก็คิดไม่ถึง เซียวฉางควนถึงกับอยู่ด้วยกันกับหม่าหลัน!

แม้ว่าหม่าหลันจะไม่ได้อยู่ในชั้นเรียนเดียวกับพวกเขา แต่ในปีนั้นตอนอยู่ที่โรงเรียน ชื่อเสียงนั้นกว้างไกลมาก!

ปีนั้นเธออยู่ในโรงเรียน เธอหยิ่งผยองและไม่มีเหตุผล และเธอเป็นคนที่ไม่ศีลธรรมสักนิด เธอขโมยสิ่งของของคนอื่นทุกครั้ง เมื่อเธอถูกจับแทนที่จะยอมรับความผิด เธอกลับทะเลาะต่อยตีกับคนอื่น

มีอยู่ครั้งหนึ่ง กระติกน้ำร้อนของหม่าหลันแตก แต่ก็เสียดายไม่ยอมใช้เงินตัวเองซื้อ เธอจึงไปที่ห้องชงชาและหยิบมาอันหนึ่ง แต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าของกระติกน้ำร้อนนั้นจะเป็นนักเรียนชายที่มาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หุ่นกำยำล่ำสัน

เด็กนักเรียนชายคนนั้นไปหาหม่าหลันเพื่อขอกระติกน้ำร้อนคืน ผลสุดท้ายถูกหม่าหลันชี้หน้าด่าเป็นครึ่งชั่วโมง

สุดท้ายเขาก็อดไม่ได้จนหม่าหลันไปหนึ่งที หม่าหลันถือขวดน้ำและวิ่งไล่จะลวกเขาให้ตาย ชายทางตะวันออกเฉียงเหนือคนนั้นถูกไล่ล่านานกว่าสิบนาที แต่ก็ยังโดนลวกบาดเจ็บที่แขน

ไม่เพียงแค่นั้น แถมหม่าหลันยังพูดออกมาว่า ถ้าหากอีกฝ่ายยังกล้าที่จะร้องเอะอะ ครั้งต่อไปไม่ใช่แค่ราดน้ำร้อนแล้ว แต่จะสาดน้ำกรดแทน