บทที่ 4677 ในสถานที่แห่งนี้ ฉันคือราชินี！1

พูดออกมาขนาดนี้แล้ว เธอกลับคำพูด พูดออกมาอย่างจริงจัง：“แต่ว่าถ้าทุกวันบุหรี่สี่มวนละก็ ต้องปรับเปลี่ยนส่วนแบ่งสักหน่อย เมื่อก่อนที่พวกเราตกลงกันคือ บุหรี่หนึ่งตัวให้ฉันสามร้อยดอลลาร์ ตอนนี้ฉันต้องการสี่ร้อย”

เจสสิก้าขมวดคิ้วเป็นปม พูดอย่างเย็นชา：“ส่วนแบ่งนี้เมื่อก่อนพวกเราตกลงกันเอาไว้แล้ว คุณคิดอยากจะเปลี่ยนก็จะเปลี่ยน？”

โคลอี้จ้องมองเจสสิก้า หัวเราะแล้วพูดออกมา：“เจส คุณอย่าลืมนะ เงินเหล่านี้ต่างเป็นฉันที่เป็นคนหามา คุณไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงแค่ให้น้องสาวของคุณรับเงินเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ให้คุณถึงหกส่วน ถ้าเป็นแบบนี้คุณยังไม่พอใจล่ะก็ ก็ถือซะว่าฉันไม่ได้พูด ต่อไปก็ยังจะเป็นวันละสองมวน”

เจสสิก้าได้ฟังคำพูดนี้ ทันใดก็รู้สึกได้ทันที ถ้าตัวเองไม่ตอบตกลง แน่นอนว่าโคลอี้มีวิธีอื่น ที่จะบังคับให้ญาติของหม่าหลันควักเงินออกมา

เมื่อถึงเวลานั้นถ้าเงินไม่ผ่านมือตัวเอง งั้นแม้แต่บาทเดียวก็จะไม่ได้

เมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ตอบรับเงื่อนไขของโคลอี้จะไม่ดีกว่าเหรอ

อย่างน้อยตัวเองก็ยังได้รับเงินส่วนหนึ่ง

คิดถึงตรงนี้ เธอจึงพยักหน้า เจสสิก้าพูดว่า：“โอเค เอาตามที่คุณพูด สี่ส่วนของคุณ！”

พูดไป เธอพูดเตือนสติ：“คุณทำอะไรกับหม่าหลันคนนั้น อย่าให้รุนแรงนัก ช่วงนี้พัศดีตรวจสอบค่อนข้างเข้มงวด อย่าให้ห้องพยาบาลถึงกับต้องตกอกตกใจ”

โคลอี้ยิ้มออกอย่างเย็นชา：“วางใจเถอะ ฉันรู้ว่าอะไรควรไม่ควร！”

เวลาปล่อยอิสระหนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

นักโทษทุกคนอยู่ในการควบคุมดูแลของผู้คุม เรียงแถวเดินกลับไปยังห้องขังของตัวเอง