บทที่ 4713 นกขมิ้นอยู่ด้านหลัง 2

พูดจบเหล่าชายฉกรรจ์ที่ดูท่าท่าทางโหดร้ายพลันเอื้อมมือมาเปิดประตูรถทางเบาะหลังในทันที

จากนั้น พวกเขาพลันเอาปลายกระบอกปืนชี้มาทางเย่เฉินและหล่างหงจวิน พร้อมทั้งร้องตะโกนเสียงดังกระโชกโฮกฮากออกมา

ทว่า เป็นเพราะว่าเย่เฉินฟังภาษาสเปนไม่ออก จึงไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพล่ามอะไรออกมา แต่มันกลับให้เขารู้สึกว่าคนพวกนี้ทำตัวน่ารำคาญเอามาก ๆ

เย่เฉินรีบเอามือทั้งสองข้างยกขึ้นหัว พร้อมทั้งร้องตะโกนออกมาว่า “มีอะไรพูดกันดี ๆ ก่อนครับ อย่าเพิ่งยิ่งอย่าเพิ่งยิงพวกผมพวกคุณไม่ใช่อยากได้เงินของพวกผมเหรอ? ในกระเป๋าผมมีพันกว่าดอลล่าห์ พวกคุณเอาไปให้หมดเลย! ถ้ายังไม่พออีก ถ้าอย่างนั้น กระเป๋าสัมภาระของพวกผม ผมให้คุณหมดเลย!”

ชายหนุ่มที่ได้ยินนั้น พลันหัวเราะออกมาด้วยความเย็นชา “พูดเรื่องอะไรไร้สาระออกมา? ฉันบอกให้พวกแกลงจากรถมาให้หมด พวกแกฟังไม่เข้าใจเหรอ?”

เย่เฉินรีบร้อนพูดออกมาว่า “เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว”

พูดจบพลันรีบร้อนก้าวขาลงจากรถไปในทันที

หลังจากที่ลงจากรถนั้น พลันมีชายฉกรรจ์สองคนเข้ามาล็อกตัวขนาบข้างซ้ายขวาของเขาในทันที จากนั้นจึงมักข้อมือของเขาเอาไว้ข้างหลัง ด้วยเชือกไนลอนเส้นประมาณหนึ่งเซน

เชือกไนลอนชนิดนี้มีความแข็งแรงทนทานเป็นอย่างมาก แม้ว่าในยามปกติจะมัดข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยกันแบบนี้ ถ้าพวกเขาเอาเชือกมัดเข้าแขนจนรัดเข้าไปในเนื้อจนล็อกติดเข้ากับกระดูกแล้ว พวกเขายังไงก็ไม่มีทางแก้เชือกออกได้แน่

อีกทั้งตัวล็อกของเชือกไนลอนชนิดนี้ ยังต้องแก้ไปในทิศทางเดียวกันอีกด้วย ยิ่งพวกเขาใช้เชือกดึงมัดแรงมากเท่าไหร่ มันก็จะไม่มีทางหลวมดังนั้นพวกกลุ่มอาชญากรเหล่านี้จึงชื่นชอบใช้เพื่อเอาไว้ขู่บังคับเหยื่อ

ดูจากประสบการณ์ของพวกเขาแล้วยังไม่เคยมีใครแก้มัดเชือกพวกนี้ออกมาได้แน่

หลังจากที่พวกเขาจับเย่เฉินมัดมือทั้งสองข้างเอาไว้แล้วนั้น หล่างหงจวินเองก็ถูกชายร่างใหญ่สองคนลากลงมาจากรถเหมือนกัน