บทที่ 4824 ปรมาจารย์นักพูด 2

เมื่อเห็นคนทั้งสองตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก เฟ่ยเข่อซินก็พูดต่อไปว่า “อีกอย่างประสบการณ์ที่ พล.ต.ท. หลี่เผชิญอันตรายอย่างมาก ในฐานะที่ฉันเป็นผู้จ้างก็รู้สึกนับถือในความกล้าหาญของเขามาก และนับถือในความรับผิดชอบที่เขามีต่อครอบครัวด้วย”

“เขาเอาชีวิตของตัวเองแลกกับเงินสิบล้านดอลล่าห์ เพื่ออนาคตของหลานชายหรือหลานสาวของเขา เพื่อเป็นการรับประกันว่าชีวิตนี้ของพวกเขาจะไม่ต้องกังวลเรื่องความเป็นอยู่ สร้างพื้นฐานชีวิตที่ดีให้เขาหรือเธอ เพื่อให้เขาหรือเธอเกิดมากลายเป็นคนระดับสูงจะได้ไม่ได้ต้องแก่งแย่งชิงดีกับคนในวัยเดียวกันไปได้เป็นสิบๆ ปี!”

“ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่กลัวที่จะต้องสละชีวิตตัวเองและไม่เสียดายชีวิต โดยส่วนตัวฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มาก!”

“ดังนั้นนะคะคุณนายหลี่ ฉันรู้สึกว่านอกจากคุณจะไม่ควรตำหนิพล.ต.ท.หลี่แล้ว ในทางตรงข้ามยังควรกอดเขาไว้แน่นๆ และขอโทษกับพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมเมื่อครู่นี้ของคุณ คุณนายคิดว่าอย่างไร?”

ในเวลานั้น ในใจของสองแม่ลูกเฉินจุนเหมยและหลี่หยวนหยวนตกอยู่ในอาการช็อค

ตระกูลอานและหลี่ญ่าหลินก็ช็อคเช่นกัน

เพราะว่าพวกเขาดูออกว่าเฟ่ยเข่อซินมีความสามารถในการควบคุมสถานการณ์และพลิกผันสถานการณ์ได้ดีมาก ฝีมือของเธอในด้านนี้นับได้ว่าเป็นปรมาจารย์เลยทีเดียว

คำพูดโกหกกลับสามารถทำให้น่าเชื่อถือได้แบบนี้ พูดได้อย่างยิ่งใหญ่ตราตรึง ความสามารถนี้นับได้ว่ายอดเยี่ยมมาก

เมื่อเฟ่ยเข่อซินกล่าวจบหลี่ญ่าหลินก็เต็มไปด้วยความละอายใจ

เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองมีบทบาทอย่างไร ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยตัวเองในใจ “ฉันเนี่ยนะยิ่งใหญ่ ฉันยังไม่ทันรู้เรื่องอะไรเลยก็ถูกยิงจนพรุนเป็นตะแกรงไปแล้ว สู้มือพลีชีพยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แม้ว่ามือพลีชีพจะฆ่าคนไม่ได้ แต่อย่างน้อยๆ ก็ยังได้ส่งสัญญาณเตือน ยิงสักนักสองนัด แต่ฉันนับว่าเป็นตัวอะไรได้ ยังไม่ได้ทำอะไรเลยก็ล้มหัวทิ่มแล้ว……”

ในขณะที่หลี่ญ่าหลินรู้สึกละอายอยู่ในใจนั้น ลูกสาวของเขาก็ทนไม่ได้อีกต่อไป

เธอร้องไห้และโผเข้ากอดหลี่ญ่าหลินพลางสะอึกสะอื้น “พ่อคะ บ้านของพวกเราไม่ได้ขัดสนเงินทอง ทำไมพ่อต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย……”