บทที่ 4893 แกเล่นงานฉันจนน่าเวทนาจริงๆ！1

ในเรือนจำ การสู้กันนั้นแทบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย

ดังนั้น สำหรับผู้ดูแลแล้ว ให้เวลานักโทษในการแก้ปัญหาความขัดแย้งทุกวัน ถือเป็นวิธีการควบคุมที่สำคัญมาก

ถ้าเป็นเวลานานแล้วไม่ให้โอกาสนักโทษเหล่านี้จัดการปัญหาความขัดแย้ง ให้นักโทษเหล่านี้เก็บความไม่พอใจคับแค้นใจเอาไว้ จะวุ่นวายได้ง่าย

ถ้าให้พวกเธอมีโอกาสสู้กันด้วยมือเปล่าทุกวัน ก็จะไม่เกิดเรื่องใหญ่โต

ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ หม่าหลันใช้ประโยชน์จากช่วงเวลาว่างครึ่งชั่วโมงนี้ สร้างอำนาจไม่หยุด ทำให้ตัวเองกลายเป็นแม่เจ้าผีหงอแห่งเบดฟอร์ดฮิลส์

ตอนนี้ ความหวังอันสูงสุดของหม่าหลัน ก็คือก่อนเวลาว่างครึ่งชั่วโมงนี้ รีบโทรหาเย่เฉิน ให้เขาหาวิธีช่วยตัวเองไม่ว่าจะวิธีใดก็ตาม

หลังจากวิ่งไปแล้ว หม่าหลันหยิบโทรศัพท์สาธารณะมาเป็นอย่างแรก จากนั้นใช้มือที่สั่นโทรหาเย่เฉิน

พอโทรติด เธอก็ไม่สนว่าจะขายหน้าอีกต่อไป ร้องไห้ไปพูดไปว่า：“ลูกเขยแสนดี เมื่อไหร่แกจะพาแม่ออกไปกันแน่！”

เย่เฉินพูดอยู่ที่ปลายสาย：“แม่ ผมขอให้คนไปพูดแล้ว ก่อนค่ำวันนี้จะพาแม่ออกมา”

หม่าหลันได้ยินคำนี้ ก็โพล่งออกไป：“อ๋า？！รอถึงตอนค่ำเลยเหรอ！ลูกเขยแสนดี แม่พูดตรงๆ นะ ตอนนี้อย่างมากแม่ก็รอได้สิบกว่านาที ถ้าแกยังไม่หาทางช่วยแม่ แม่อาจจะตายที่นี่ได้”

ที่จริงเย่เฉินรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับหม่าหลัน แต่ตอนนี้จงใจถามไปอย่างแปลกใจว่า：“แม่ เกิดเรื่องอะไรกันแน่？แม่อยู่ในเรือนจำอย่างมีความสุขมากไม่ใช่เหรอ？”