บทที่ 4897 ต้องรู้จักหยุดผลกำไร 1

ผู้คุมสาวถามเธอ：“พี่หลัน พี่แน่ใจนะว่าจะออกจากเรือนจำ ไม่อยู่ที่กรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์ต่อแล้วใช่ไหม？”

“ใช่ๆๆ！”หม่าหลันพยักหน้าเหมือนเครื่องขุดน้ำมัน พูดอย่างสะอึกสะอื้น：“ไม่อยู่แล้ว พูดยังไงก็ไม่อยู่แล้ว！”

พอพูดจบ ก็มีผู้คุมอีกคนพาผู้หญิงสามคนเดินเข้ามา

หม่าหลันจ้องเขม็ง แล้วก็ตกใจทันที

เพราะผู้หญิงสามคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน คือพวกเฉินจื่อถงสามคนที่ถูกปล่อยออกไปช่วงก่อนอาหารเที่ยง

เธอไม่สนความเจ็บปวดอีกต่อไป ถามด้วยความประหลาดใจว่า：“จื่อถง……ทำไม……ทำไมพวกเธอกลับมาอีกล่ะ？”

เฉินจื่อถงพูดอย่างหมดหนทาง：“ไม่ต้องพูดถึงหรอกพี่หลัน โจทก์ไม่ถอนฟ้องอีกแล้ว บอกว่าต้องการคุยข้อตกลงกับทนายความของพวกเรา ไม่มีทางอื่น พวกเราต้องถูกขังอยู่ที่นี่ต่อไป ……”

พูดไป เธอก็มองหม่าหลัน แล้วถามอย่างตกใจสุดๆ：“พี่หลัน พี่เป็นอะไรไป？”

หม่าหลันน้อยใจและคับแค้นใจสุดๆ ชี้ไปที่พวกจางอันฉี ร้องไห้ไปพูดไปว่า：“จื่อถง……พวกมันตีฉัน……ฉันช่วยพวกมันไปตั้งเยอะ พวกมันกลับตีฉันเจียนตาย เธอต้องทวงความยุติธรรมให้ฉันนะ ……”

เฉินจื่อถงได้ยินคำนี้ ก็กัดฟันพูดไปทันทีว่า：“พี่หลันไม่ต้องห่วง พวกเราจะสั่งสอนไอ้สารเลวพวกนี้ที่ลืมบุญคุณเจียนตายแน่！”

จางอันฉีที่เพิ่งซ้อมหม่าหลันไป คิดไม่ถึงเลยว่า พวกเฉินจื่อถงที่ออกจากเรือนจำไปไม่นาน จะถูกส่งกลับมาอีกครั้ง！

เวลานี้ เธอตกใจจนสติเตลิดเปิดโปง！

พวกเธอเคยเห็นความแข็งแกร่งของพวกเขาแล้ว แค่พวกเขาอยู่ที่นี่ ในกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์นี้ก็ไม่มีใครเทียบได้

ถึงเป็นแมนดี้กลับมาก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเธอ……