บทที่ 4908 เป็นน้ำเค็มไหม ？2

เมื่อห้าสี่เจ็ดเห็นหลี่ญ่าหลิน ก็ตกตะลึงราวกับเห็นผียังไงอย่างนั้น！

เขาไม่เคยได้ยินชื่อของหลี่ญ่าหลินมาก่อน และไม่รู้ประวัติความเป็นมาของเขา แต่เขาจำใบหน้าของหลี่ญ่าหลินได้ จำตอนที่ไปลอบฆ่าคนของตระกูลอานในครั้งนั้นได้ ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก สิ่งแรกที่เขาเห็น ก็คือหลี่ญ่าหลินที่อยู่ตรงหน้าคนนี้

ในตอนนั้น เขาเป็นฝ่ายหันปากกระบอกปืนเล็งไปที่หลี่ญ่าหลิน

ดังนั้น เขาจึงรู้ดีว่าในตอนนั้นหลี่ญ่าหลินถูกยิงไปกี่นัด และมั่นใจได้ว่าหลี่ญ่าหลินไม่มีทางมีชีวิตรอดไปได้แน่

และเพราะเหตุนี้ ในตอนที่เขาเห็นใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาของหลี่ญ่าหลินนั้น เขาก็จึงตื่นตระหนกอย่างมาก

หลี่ญ่าหลินเองก็รู้ คนคนนี้ก็คือคนร้ายที่หวังจะเอาชีวิตตัวเองในตอนนั้น แต่เขาไม่ได้รู้สึกโกรธ ยกยิ้มให้แล้วกล่าว “เห็นท่าทีที่ตื่นตระหนกของคุณ คงน่าจะจำผมได้สินะ？”

ห้าสี่เจ็ดตกใจกลัว อดไม่ได้ที่จะตอบ“เอ่อคือ……มันเป็นไปได้ยังไง……ตอนนั้น……คนในตอนนั้น……ใช่คุณหรือเปล่า？！”

หลี่ญ่าหลินยกยิ้มแผ่วเบา แล้วกล่าว “หากคนที่คุณหมายถึง คือคนที่ถูกพวกนายยิงจนร่างพรุนที่หน้าลิฟต์คนนั้น ผมก็จะยอมรับตรงๆ ว่าเป็นผมเอง”

“แต่……แต่ว่านี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย……”ห้าสี่เจ็ดพูดอย่างงงงวย“ตอนนั้นคุณถูกยิงไปหลายนัด ตายในที่เกิดเหตุทันที ไม่มีทางจะมีชีวิตรอดไปได้เลย……”

หลี่ญ่าหลินพยักหน้า พูดอย่างจริงจัง“อันที่จริงผมควรจะตายไปแล้ว แต่โชคดีที่มีคุณเย่อยู่ ดังนั้นผมก็เลยฟื้นขึ้นมาได้ ”

“คุณเย่……”ห้าสี่เจ็ดนึกไปถึงความสามารถอันน่าทึ่งของเย่เฉิน และแค่การดีดนิ้วของเย่เฉินก็สามารถทำลายพิษในร่างกายตัวเองที่มีมากว่าสามสิบปี จากนั้นเขาก็หวนคิดไปถึงร่างกายของหลี่ญ่าหลินในตอนนั้นที่ถูกกระสุนเจาะจนพรุน ในใจก็ยิ่งจะรู้สึกชื่นชมเย่เฉินมากขึ้นไปอีก