บทที่ 505

บทที่ 505

ขณะที่เหอเหลียนกำลังร้องไห้ให้กับความสูญเสียของเธออยู่นั้น เย่เฉินก็ได้ให้หงห้าไปเรียกลูกน้องมา ให้ไปลากตัวเฉียนหงเย่นมาข้างหน้าตน

เฉียนหงเย่นกำลังตัวสั่นด้วยความตกใจ เธอมองไปที่เย่เฉินและคร่ำครวญว่า “เย่เฉิน ฉันเป็นป้าใหญ่ของแก แก...แกไม่มองพระมองเจ้าบ้าง แกเป็นลูกเขยของตระกูลเซียวของเรา ใช่ไหมล่ะ？ครั้งนี้แกยกโทษให้ฉันเถอะนะ แกว่ายังไงล่ะ？”

เย่เฉินหัวเราะและกล่าวว่า “อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระนี่กับผม พูดว่า ตอนนี้คุณมีเงินทั้งหมดเท่าไหร่？”

หัวใจของเฉียนหงเย่นนั้นพองโตขึ้นมา เธอโพล่งออกไปว่า “ฉันไม่มีเงิน...ฉันไม่มีเงินจริงๆ！”

เย่เฉินพูดอย่างเย็นชาว่า “ผมจะให้โอกาสคุณได้อธิบาย คุณต้องคว้าโอกาสนี้ให้ดี ไม่อย่างนั้น เหอเหลียนจะกลายเป็นแบบอย่างให้กับคุณ”

เฉียนหงเย่นสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอตกใจทำให้เหลือสติปัญญาเพียงน้อยนิด จึงรีบพูดออกไปว่า “ฉัน...ฉันมีอยู่ห้าล้าน นี่เป็นทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวฉันแล้ว”

เย่เฉินพยักหน้าและพูดว่า “โอเค เปิดบัญชีทางโทรศัพท์ขึ้น ผมจะเช็คยอดเงิน”

เฉียนหงเย่นตื่นตระหนกและพูดว่า “ฉัน….ฉันไม่มีบัญชีธนาคารในโทรศัพท์！”

“จริงเหรอ？” เย่เฉินก่าวอย่างเย็นชา“ หากฉันพบว่าคุณติดตั้งโมบายแบงกิ้งในโทรศัพท์แล้วล่ะก็ ฉันจะหักขาของคุณ”

เฉียนหงเย่ตกใจและรีบพูดว่า “ฉันจะให้แกดู...ฉันจะให้แกดูเอง”

หลังจากพูดจบหล่อนก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดโมบายแบงกิ้ง

เมื่อเห็นยอกเงินในบัญชี เฉียนหงเย่นก็ลนลานไปชั่วครู่

ในบัตรนี้ มีเงินกว่าสิบห้าล้าน

นี่คือเงินที่หล่อนกับสามีของหล่อนร่วมกันเก็บมาทั้งชีวิต บวกกับเงินที่เซียวเวยเวยนั้นได้ให้จากเซียวอี้เชียนสำหรับการเป็นคนรัก！

แต่ก่อนนี้เงินไม่ได้อยู่กับหล่อน แต่อยู่กับเซียวฉางเฉียนสามีของหล่อน