บทที่ 5102 กลับประเทศ 2

หม่าหลันควบคุมรถวีลแชร์ไฟฟ้าด้วยมือข้างเดียว และหยุดตรงหน้าคนทั้งสองอย่างมั่นคง และพูดกับเซียวชูหรันว่า : "มองไปไหนกัน ตาก็โตขนาดนี้กลับมองไม่เห็นแม่ของคุณ"

เซียวชูหรันพูดอย่างจนปัญญา : "แม่ ก็ฉันไม่ได้มองต่ำลงไปนี่......"

เมื่อเห็นใบหน้าของหม่าหลันที่เปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล กระทั่งดูอวบขึ้นกว่าครั้งที่แล้ว ปฏิกิริยาแรกของเซียวชูหรันคือช่วงนี้แม่จะต้องสบายดีมากอย่างแน่นอน

เพียงแต่ว่า ไม่นานเธอก็ได้สติกลับมา จึงรีบถามว่า : "แม่ ทำไมคุณถึงต้องนั่งวีลแชร์ล่ะ?!"

หม่าหลันถอนหายใจ และกล่าวอย่างจนปัญญาว่า : "อย่าไปพูดถึงมันเลย เมื่อสองสามวันก่อนฉันโชคไม่ดี ลื่นล้มขณะเดินอยู่ จึงทำให้ขาหัก ครั้งก่อนขาขวาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มันได้หักอีกครั้ง"

เซียวชูหรันกล่าวอย่างเจ็บปวดใจ : "แม่......ทำไมคุณถึงไม่ระวัง......ขาข้างนี้ของคุณเคยหักมาหลายครั้งแล้วนะ......ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ในอนาคตยังจะงอกได้ดีอยู่อีกเหรอ?"

"ได้ๆๆ" หม่าหลันหัวเราะเอิ๊กอ๊าก : "หมอบอกแล้วว่า ขาข้างนี้ของฉันจะต้องหายดีอย่างแน่นอน คุณวางใจเถอะ"

เซียวชูหรันกล่าวอย่างจริงจังว่า : "แม่ ตอนนี้คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว กลัวว่าแก่ลงแล้วจะมีผลตามมา ต่อไปจะต้องระวังให้มากนะ อย่าให้ขาของคุณได้รับบาดเจ็บอีกเป็นอันขาด......"

"ตกลงๆๆ" หม่าหลันพูดอย่างจริงจัง : "ต่อไปแม่จะปกป้องขานี้ให้ดีอย่างแน่นอน!"

เซียวชูหรันทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจนใจ