บทที่ 511

บทที่ 511

หม่าหลันเองก็รู้ดีว่า หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ตนเองก็จะถือว่าเป็นกลุ่มคนเล่นพนัน แล้วสามีและลูกสาวรู้ว่าตนออกไปข้างนอกไปเล่นพนันมากมายขนาดนั้น ก็คงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟกันแน่ๆ

แบบนั้น ตนก็อาจจะไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ดีอีกแน่

ตอนนี้ถึงแม้จะไม่มีเงิน แต่ว่าก็ดีกว่าคนพวกนั้นที่ต้องทุกข์ทรมานมากแล้ว พวกนั้นถูกส่งไปขุดถ่านหินที่เหมืองถ่านหินดำ สิบหรือยี่สิบปีก็อย่าคิดว่าจะมีชีวิตอิสระอีกเลย แย่กว่าตนเยอะ

หากเอามาเปรียบกัน ตนเองก็ไม่ได้ทุกข์ยากน่าสงสารขนาดนั้น

เพียงแต่ว่า เงินและสร้อยข้อมือนี้มันไม่มีอีกแล้วไง...นี่แหละเป็นสิ่งที่ทำให้ใจเจ็บปวด

พูดง่ายๆว่าสร้อยข้อมือนั้นไม่มีอีกแล้ว ตนได้นำชิ้นส่วนต่างๆมารวมกันหมดแล้ว สามารถบอกกับครอบครัวได้ว่าทำมันแตก

เรื่องสำหรับเงินนี่ มันค่อนข้างทำให้รู้สึกแย่นิดหน่อย

เงินของครอบครัวฝากไว้อยู่ในบัญชีของตน เซียวฉางควนเองก็ไม่ได้มีเงินอะไร มีแต่เงินหลายแสนที่เขาได้จากการขายของเก่าเท่านั้น ซึ่งทั้งหมดนั่นอยู่ในมือของฉันนั่นเอง

แถมตนยังทำเงินออมของครอบครัวเสียไปอีก ถ้าสามีรู้เรื่องนี้ กลัวว่าเขาจะโกรธจนเป็นบ้าเลยน่ะสิ

หม่าหลานคร่ำครวญในใจและรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้

ขณะอยู่บนทางกลับบ้าน ท่านหงห้าก็ได้โทรเข้ามาหาเย่เฉินและพูดว่า “ท่านอาจารย์เย่ เมื่อกี้ผมได้นำขบวนรถไปจนถึงทางหลวงแล้ว ตอนนี้ขบวนรถกำลังมุ่งหน้าไปยังจิ้นซีครับ เดิมทีผมควรจะไปส่งด้วยตนเอง ตามที่ท่านได้ฝากเรื่องเอาไว้ แต่ว่าพอดีเย็นวันนี้ที่เทียนเซียงฝู่นั้นมีเรื่อง มีคนใหญ่คนโตแบกเพชรเข้ามาในงานเลี้ยงครับ ดังนั้นผมจึงต้องไปดู...”

เมื่อพูดจบ ก็พูดต่อว่า “แต่ท่านอย่ากังวลไป เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะนั่งเครื่องบินไปที่นั่นเอง คาดว่าพอตอนบ่ายผมไปถึงก็คงพอดีกับขบวนรถ”

เย่เฉินส่งเสียงและถามอย่างอยากรู้ว่า "คืนนี้มีแขกคนใหญ่คนโตมาที่เทียนเซียงฝู่ด้วยเหรอ？เป็นคนจากไหน?"

หงห้ารีบพูดว่า “อู่ตงไห่และลูกชายของเขาอู๋ซินจากตระกูลอู๋ที่เจียงหนานครับ”

เย่เฉินขมวดคิ้ว นี่ก็หลายวันแล้ว ตนของตระกูลอู๋ยังไม่กลับกันไปอีกงั้นเหรอ?

หรือว่าที่พวกเขายังอยู่ในจินหลิง เพราะต้องการค้นหาตนงั้นเหรอ？