บทที่ 5164 ตัดไม้ข่มนาม

เมื่อได้ยินว่าจู่ๆเย่เฟิงก็จะพาตนไปที่สนามบิน เฮเลน่าจึงมองไปที่เย่เฟิงอย่างสงสัย แล้วถามอย่างแปลกใจว่า“ไปสนามบินตอนนี้？มีอะไรหรอคะ？”

เย่เฟิงพูดอธิบายว่า“คือแบบนี้นะครับ ผมมีลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่ง เขาไปอยู่ต่างประเทศมายี่สิบปีแล้ว วันนี้เป็นครั้งแรกที่กลับเย่นจิง ผมกับเห้าเห้าจะไปรับเขาที่สนามบินครับ คุณเป็นว่าที่พี่สะใภ้ ถ้าไม่มีธุระอะไร ไปรับเขากับผมกันนะครับ”

เมื่อเฮเลน่าได้ยินอย่างนั้น จึงพยักหน้าอย่างไม่ลังเล แล้วกล่าวว่า“ไม่มีปัญหาค่ะ นี่เป็นเรื่องที่ควรจะทำอยู่แล้ว”

เย่โจงฉวนพยักหน้าอย่างชื่นชม แล้วกล่าวว่า“ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ไปพร้อมกันทั้งสามคนแล้วกัน”

พูดจบ เขาก็สั่งถังซื่อไห่“ซื่อไห่ รีบไปเตรียมขบวนรถ”

“ได้ครับคุณท่าน！”ถังซื่อไห่ตอบตกลง แล้วรีบเดินออกจากคฤหาสน์ เริ่มรวบรวมขบวนรถเพื่อออกเดินทาง

เย่เฟิงพูดกับเย่โจงฉวนว่า“คุณปู่ครับ งั้นเราออกไปรอกันเถอะครับ”

“ได้！”เย่โจงฉวนพยักหน้า แล้วสั่งว่า“จำไว้ ว่าต้องรับเฉินเอ๋อกลับมาให้ได้！”

เย่เฟิงรีบกล่าวว่า“ได้ครับคุณปู่ ผมทราบแล้ว”

พูดจบ ก็ส่งสายตาให้เย่เห้า แล้วพูดกับเฮเลน่าว่า“ที่รักครับ เราไปกันเถอะ”

เฮเลน่ากล่าวอย่างรู้สึกผิดว่า“ขอโทษนะครับ ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าต้องไปที่สาธารณะ เพราะฉะนั้นเลยแต่งหน้าสบายๆ ถ้าไปสนามบินแบบนี้ การแต่งหน้าแบบนี้ไปที่ในสาธารณะแบบนี้จะไม่ถูกต้องตามธรรมเนียมของเรา ฉันคงต้องยืมใช้ห้องน้ำเพื่อแต่งหน้าเพิ่มอีกสักหน่อย รบกวนรอฉันสักสองสามนาทีนะคะ”

เย่เฟิงพยักหน้าอย่างเป็นสุภาพบุรุษ“ไม่มีปัญหา เราจะรอคุณที่หน้าประตูนะครับ ยังพอมีเวลา คุณไม่ต้องรีบก็ได้นะครับ”