บทที่ 5251 กำจัดภัยสังคม4

เซียวไห่หลงตกใจเสียจนคอหด แล้วรีบเอ่ยขึ้น : “อย่านะแม่...ผมรับปากแม่ก็ได้...”

เฉียนหงเย่นถลึงตามองเขา แล้วมองไปยังนายหญิงใหญ่เซียว พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา : “แล้วก็ยายแก่แกด้วย! ทุกวันก็รู้จักที่จะทำความเคารพอยู่แต่หน้ากล้อง! หลายปีก่อนก็ล้อเลียนเหมือนกับแก! ต่อไปเปลี่ยนช่องทางให้ฉัน ตอนที่ถ่ายทอดสดใกล้จะเสร็จ ก็คุกเข่าลงแสดงความเคารพ!”

นายหญิงใหญ่เซียวเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น : “หงเย่น...ฉัน...ฉันอายุมากขนาดนี้แล้ว แข้งขาก็ไม่สะดวกนัก เธอให้ฉันคุกเข่าก้มหัว ฉันกลัวว่าฉันจะไม่ไหว...”

เฉียนหงเย่นเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา : “มาไม่ไหวก็ต้องมา! เงินที่ฉันหามาคุณจะไม่ใช่อย่างนั้นหรือ? ของที่ซื้อกลับมาคุณจะไม่กินแล้ว? คุณจะไม่ใช้แล้วใช่ไหม? ถ้าไม่ได้จริงๆคุณก็กลับไปคอยดึงถุงพลาสติกให้คนอื่นที่ตลาดนู่นไป!”

นายหญิงใหญ่เซียวได้ยินแล้ว ก็รีบเอ่ยขึ้นทันที : “หงเย่นอย่าโมโหไปเลย ฉันก้ม ฉันก้มก็ได้...”

เฉียนหงเย่นส่งเสียงไม่พอใจออกมา และไม่ได้สนใจเธออีก

เวลานี้ เซียวฉางเฉียนที่อยู่บนเตียงก็เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่ประจบประแจง : “เอาล่ะที่รัก คุณเห็นการแสดงคืนนี้ของผมแล้วดีมากเลยใช่ไหม? ตอนที่ผมกินโจ๊ก การออกแบบรายละเอียดเล็กๆนั้นทำได้ดีมาก สะท้อนให้เห็นว่าผมเป็นผู้ป่วยอัมพาต แล้วก็ชอบโจ๊กแบบนี้มากด้วย รีบร้อนที่จะกินโจ๊กนี้!”

ว่าแล้ว เซียวฉางเฉียนก็ใช้ปลายลิ้นแตะที่เพดาน พลางเอ่ยขึ้นอย่างทอดถอนใจ : “แต่โจ๊กนี่แม่งกินยากมากเลย กินเข้าไปแล้วไม่มีรสชาติหอมๆเลยแม้แต่นิดเดียว และยังขมอีกด้วย? คุณว่าบริษัทนี่ก็งี่เง่าจริงๆ ใช้วัตถุดิบดีๆหน่อยจะเป็นอะไรไป?”