บทที่ 5263 จบเห่แล้ว1

เฉียนหงเย่นโมโหเสียจนแทบกระอักเลือดกับคำพูดนี้ของเธอ กระทืบเท้าพลางด่าขึ้น : “หม่าหลัน! ฉันจะฉีกเอาปากเสียๆของแกให้ได้!”

หม่าหลันพูดขึ้นอย่างดูถูก : “โธ่ เฉียนหงเย่น ปกติเวลาที่เธอพูดจาก็ดูเกรงใจมากอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ธาตุแท้ของเธอถึงได้ต่ำขนาดนี้แล้วล่ะ? ปกติในไลฟ์ถ่ายทอดสดของเธอเวลาเธอพูดกับคนในครอบครัวก็ไม่ใช่แบบนี้นี่!”

ว่าแล้วหม่าหลันก็เลียนแบบน้ำเสียงตอนที่ไลฟ์ขายของของเฉียนหงเย่น สะอึกสะอื้นพูดขึ้นมา : “ทุกคนคะ! รีบมาช่วยเย่นจื่อเถอะ สามีของเย่นจื่อและลูกชายเป็นอัมพาตกันหมด! แม่สามีก็ไม่มีข้าวจะกินแทบหิวตายอยู่แล้ว! เย่นจื่อก็ตั้งท้องกับคนคุมงานที่เหมืองถ่ายหินดำ ใกล้จะคลอดอยู่แล้ว ไม่มีเงินซื้อนมเลย! เย่นจื่อก็ยังเป็นโรคทางเพศสัมพันธ์อีกไม่มีเงินรักษา คันเหมือนมีหนามคมมาเสียดสี ไม่มีเงินไปหาหมอ!”

เฉียนหงเย่นคิดไม่ถึงว่าหม่าหลันจะมาเปิดโปงจุดอ่อนของตัวเองตรงนี้ ได้ยินแล้วก็ยิ่งโมโห จนสุดท้ายแล้วก็ทนไม่ไหว จึงเอารองเท้าหนังคู่หรูขว้างไปยังหม่าหลัน

หม่าหลันมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็ว เอียงศีรษะหลบไป แล้วหันมาหัวเราะกับเฉียนหงเย่น : “หึหึ เธอขว้างไม่ได้นี่!”

เฉียนหงเย่นกัดฟัน แล้วถอดรองเท้าอีกข้างขว้างไปอีกครั้ง หม่าหลันเอียงศีรษะหลบอีกครั้ง จากนั้นก็มองมายังเฉียนหงเย่น ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น : “เห็นว่าฉันเป็นบุชไปแล้วหรือไง?”

บุชประธานาธิบดีวอชิงตันในตอนนั้น ถูกนักข่าวของอิรักโยนรองเท้าใส่ แต่ก็หลบได้อย่างสบายๆ สถานการณ์นั้นเป็นฉากที่คลาสิกของข่าวระดับนานาชาติ ตอนนี้หม่าหลันเองก็หลบการโจมตีของเฉียนหงเย่นได้ติดกันสองครั้ง จึงเอาตัวเองและบุชมาเชื่อมโยงกันขึ้นมา

เฉียนหงเย่นโมโหมากเสียจนแทบจะพังทลายลงแล้ว เป็นเพราะความโมโหที่มีมากเกินไปนี้ ลมหายใจของเธอจึงหอบถี่ มึนงงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ก้าวถอยหลังไปอย่างไม่สามารถควบคุมได้ นั่งลงบนพื้น จากนั้นเธอก็มองไปยังท่าทางที่แทะเมล็ดแตงอย่างต่ำๆของหม่าหลัน แล้วร้องไห้ออกมา : “หม่าหลันแกรังแกกันเกินไปแล้ว! อึกอึกอึก...ไม่ใช่ง่ายๆกว่าที่ฉันจะลืมตาอ้าปากขึ้นมาได้ แกมาทำฉันทำไม! ฮือฮือฮือ...ฉันให้นายหญิงใหญ่รังแกมาเป็นครึ่งชีวิตแล้ว ตอนนี้ฉันลืมตาอ้าปากขึ้นมาได้แล้ว แกก็มาทำให้ฉันตกหลุมความตายนี้อีก แกเป็นพวกเดียวกับเขาใช่ไหม?”