บทที่ 5274 ทุกอย่างฟังที่ฉันพูด!2

เซียวเวยเวยถอนหายใจออกมา แล้วพูดขึ้นอย่างโมโห : “พ่อ ฉันเคยเตือนแม่ตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ต้องไปใช้สมองกับเรื่องพวกนี้มากนัก! ตอนนั้นที่ทุกคนคอยแต่จะหาเรื่องอาสะใภ้รอง จุดจบก็น่าเวทนาพอแล้ว อย่าถลำไปในรอยเดิมอีก แต่แม่ก็ไม่ฟัง! ตอนนั้นฉันเองก็เคยบอกดับทุกคนแล้ว ว่าตอนนี้รายได้ของฉันนับวันก็ยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ ก่อนหน้านี้พ่อกับพี่ไม่ได้รับการรักษาดีๆ เสียเวลาไปไม่น้อย แต่ตอนนี้ฉันมีเงินบ้างแล้ว สามารถส่งพ่อกับพี่ไปรักษาที่โรงพยาบาลได้ รักษาให้หายกลับมาเป็นปกติ แต่แม่ก็จะอยู่ขายความเวทนานี้อยู่ข้างๆพ่อกับพี่ ผลปรากฏว่าบาดแผลของทั้งสองคนก็ยังไม่หายดี แม่ก็เอาตัวเองเข้าไปทรมานอีก...”

เซียวฉางเฉียนเองก็ถอนหายใจออกมาอย่างกลัดกลุ้มใจมากเช่นกัน : “เวยเวย แกพูดถูก...”

เซียวเวยเวยเงียบไปพักหนึ่ง ราวกับว่าตัดสินใจอะไรออกมา แล้วจู่ๆก็สตาร์ทรถใหม่อีกครั้ง ปากทางต่อไปที่ควรจะขับตรงไปนั้นแต่กลับเลี้ยวขวา พลางเอ่ย : “ช่างเถอะ! ตอนนี้ฉันพาพ่อกับพี่ไปโรงพยาบาลก่อนแล้วกัน! ทั้งสองคนรักษาแผลของตัวเองให้หาย หลังจากที่ฟื้นฟูได้แล้วทั้งสองคนก็ออกไปหางานทำอย่างจริงๆจังๆเถอะนะคะ!”

เซียวฉางเฉียนพยักหน้าลง แล้วเอ่ยขึ้น : “พูดจริงๆแล้ว นอนอยู่บนเตียงเป็นครึ่งปี ฉันเองก็อึดอัดแทบบ้าตายแล้วเหมือนกัน รอให้หายแล้วฉันค่อยไปหางานทำ...”

ว่าแล้วเขาก็มองไปยังเซียวหงไห่ พลางกำชับ : “ไห่หลง แกเองก็เอ้อระเหยลอยชามาครึ่งปีแล้ว ควรจะต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว! ถึงตอนนั้นเราสองพ่อลูกก็ไปหางานด้วยกัน ใครก็ไม่สามารถที่จะอยู่บ้านเอาแต่กินไม่ได้แล้ว!”

เซียวไห่หลงเองก็รู้ ความฝันของการเป็นทายาทนั้นแตกสลายไปแล้ว จึงทำได้เพียงพยักหน้าลง พึมพำออกมา : “ผมรู้แล้วพ่อ...รอให้แผลหาย ผมจะขยันทำงาน...”

นายหญิงใหญ่เซียวเป็นคนรู้ทันคน เธอรู้ว่าเฉียนหงเย่นตอนนี้ไม่สามารถลืมตาอ้าปากได้แล้ว อนาคตตัวเองเกรงว่าอาศัยได้เพียงแค่เซียวเวยเวยแล้ว

ประกอบกับเวลานี้เห็นลูกชายและหลานชายแสดงความคิดเห็นกับเซียวเวยเวยแล้ว จึงรีบเอ่ยขึ้นกับเซียวเวยเวย : “เวยเวย ไม่อย่างนั้นย่าก็จะไปหางานทำที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตด้วยดีกว่า แม้ว่าจะเป็นการดึงถุงพลาสติก แต่อย่างน้อยๆก็สามารถแบ่งภาระในบ้านไปได้บ้าง...”