บทที่ 5298 ความตั้งใจของเย่เฉิน 1

แม้ว่าเขาและทั้งสองคนจะดื่มสาเกไปมากกับ แต่โชคดีที่มีปราณทิพย์ติดตัว ก่อนเดินทาง จึงใช้ปราณทิพย์ชำระล้างแอลกอฮอล์จนหมด แล้วขับรถไปที่คฤหาสน์เก่าของตัวเองตอนนั้น

ตู้ไห่ชิง และซูจือเฟย กับซูจือหยูในเวลานี้ ได้รับประทานอาหารกลางวันแล้ว ซูจือเฟยเปลี่ยนเป็นชุดสะอาด โกนหนวดและมัดผมยาวประบ่าขึ้นมา ก็ดูเงียบขรึมและคล่องแคล่วขึ้นเยอะ

ซูจือหยูนั่งอยู่บนโซฟา จับตาดูความเคลื่อนไหวที่ลานนอกบ้าน หวังว่าจะเห็นทันทีที่เย่เฉินมาถึง

ตอนที่รถบีเอ็มของเย่เฉินค่อย ๆ ขับมาจอดที่ลานบ้าน ซูจือหยูดีใจทันที รีบพูดกับแม่และพี่ชายว่า：“คุณเย่มาแล้ว！”

พูดจบ เธอก็ลุกขึ้น และวิ่งไปที่ประตู

ตู้ไห่ชิงและซูจือเฟยก็ลุกตาม เดินตามออกมาจากด้านหลัง

ตอนที่เย่เฉินลงจากรถ สามคนแม่ลูกก็เดินมาที่หน้าประตูนำโดยลูกสาวและแม่กับลูกชายสองคนอยู่ด้านหลัง

ซูจือหยูเปิดประตูเหล็กทรงโบราณ ท่าทางเขินอายเล็กน้อย พูดไปอย่างให้เกียรติว่า：“คุณเย่มาแล้วเหรอคะ！”

ซูจือเฟยพูดอย่างให้เกียรติเป็นอย่างมากว่า：“คุณเย่……”

ตู้ไห่ชิงไม่ได้สงวนท่าทีเหมือนพวกเขาสองคน เธอเหมือนเห็นลูกของเพื่อนสนิท และพูดอย่างใส่ใจว่า：“เย่เฉินมาแล้วเหรอ เข้ามาในบ้านสิ！”

เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย พูดด้วยความเคารพ：“สวัสดีครับน้าตู้ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างครับ？”

ตู้ไห่ชิงยิ้มไปพูดไปว่า：“น่าสบายดีมาก บรรยากาศที่จินหลิงสบายสุด ๆ และช่วงนี้ก็ไม่เรื่องเยอะเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ดังนั้นจึงสบายมาก”