บทที่ 5305 คุณธรรม 3

แต่ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าแขนที่ขาดของเหออิงซิ่วได้งอกใหม่แล้ว ด้วยการสร้างจากยาก่อใหม่

หลังจากลงจอดเครื่องบินก็เคลื่อนมายังที่จอด ตอนนี้ซูโสว่เต้าและเหออิงซิ่วรออยู่ที่สนามบินเป็นเวลานาน

อย่างไรเสียคุณท่านก็เดินทางมาแต่ไกลทั้งสองคนจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ดังนั้นพวกเขาจึงมาที่สนามบินก่อนเวลาครึ่งชั่วโมงเพื่อรับคุณท่าน

เมื่อเครื่องบินค่อยๆเคลื่อนเข้าไปยังที่จอด มือของเหออิงซิ่วก็สั่นเล็กน้อย เพราะว่าเธอไม่แน่ใจว่าคุณท่านซูซึ่งมีอารมณ์รุนแรงและสายตาสูงส่งจะพอใจว่าที่ลูกสะใภ้อย่างเธอหรือไม่

หากเขาไม่พอใจเธอแล้วชี้หน้าด่าว่าไม่เหมาะสมกับลูกชายของเขา เธอจะทำอย่างไรดี

ซูโสว่เต้าสังเกตเห็นความกังวลใจของเหออิงซิ่วดังนั้นเขาจึงกระซิบข้างหูของเธอว่า: "ไม่ต้องกังวล ตอนผมโทรคุยเรื่องนี้กับพ่อ พ่อไม่ได้แสดงความไม่พอใจใดๆ"

เหออิงซิ่วพูดอย่างกระวนกระวาย: "ฉันรู้นิสัยของคุณท่าน ไม่แสดงอารมณ์ผ่านสีหน้า แต่เขาชอบจู่โจมกะทันหัน ดังนั้นฉันกลัวว่าท่านจะเก็บความโกรธไว้ใจ..."

“ไม่” ซูโสว่เต้ายิ้มและปลอบโยน: “พ่อไม่ใช่คนเดิมที่บ้าอำนาจอีกต่อไป ตอนนี้พ่อสนใจแต่เรื่องเลี้ยงม้า เมื่อผมบอกว่าเราจะแต่งงานกันและเชิญมาร่วมงาน ปฏิกิริยาแรกของพ่อคือวางแผนเรื่องเวลาก่อน ได้ยินว่ากันว่าพ่อซื้อฟาร์มเพาะพันธุ์ม้า โดยมีแม่ม้าสองสามตัวกำลังจะออกลูกและพ่อไม่อยากพลาดเวลาที่มันออกลูก"

เหออิงซิ่วจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่หากไม่ได้รับการยอมรับต่อหน้าคุณท่านเธอก็ยังไม่มั่นใจ

ขณะนี้สิ้นสุดทางเดินแล้วและประตูห้องโดยสารก็เปิดออก และซูเฉิงเฟิงซึ่งสวมเสื้อแขนสั้นและกางเกงตัวใหญ่ก้าวออกจากเครื่องบิน