บทที่ 5454 มีเรื่องอยากจะขอ（1）

เห็นหงฉางชิงคุกเข่าลง เย่เฉินไม่ได้ยื่นมือไปห้ามแต่อย่างใด

เขารู้แก่ใจดี ว่าตัวเองนั้นควรค่ากับการได้รับการคุกเข่าจากหงฉางชิง

การสอนคือการเผยแพร่ปัญญา！

ดังนั้น ในหลักธรรมเนียมปฏิบัติของหัวเซี่ย อาจารย์ผู้สอนก็จึงมีบุญคุณยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขา

ก่อนหน้านั้นตัวเองให้โอสถเม็ดหนึ่งกับหงฉางชิงไป ให้เขาก้าวเข้าสู่แดนสว่างชั้นสูงสุด แม้จะมีบุญคุณกับเขาอยู่ แต่นั่นก็ไม่ถือเป็นบุญคุณในการสอน

วันนี้ ตัวเองเอาบทที่สองของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ให้เขา นี่คือ พระคุณของการพร่ำสอนจริงๆ

ส่วนหงฉางชิง ก็คุกเข่าลงกับพื้นอย่างเคารพนับถือ แล้วคารวะเย่เฉิน

เย่เฉินรอให้เขาคุกเข่าคารวะเสร็จ ก็จึงยื่นมือไปแล้วประคองเขาขึ้นมา เอ่ยพูดว่า“อาจารย์หงศึกษาวิชาบู๊นี้ไปก่อน ผมไม่รบกวนแล้ว ก่อนที่ผู้เข้าเรียนจะมาถึง ผมจะให้หงห้ามาแจ้งให้คุณทราบ”

หงฉางชิงยกสองมือขึ้น ชูเหนือหัว แล้วพูดอย่างเคารพ“ผมขอน้อมส่งอาจารย์เย่ครับ！”

พูดจบ เขาก็เดินไปส่งเย่เฉินที่หน้าประตูอย่างเคารพนบนอบ

ในตอนนี้เอง จู่ๆเขาก็นึกอะไรได้ขึ้นมา รีบเอ่ยพูดไปว่า“เอ่ออาจารย์เย่ครับ ผมมีอีกเรื่องที่อยากจะรายงานครับ ！”

เย่เฉินตอบอืมเสียงเบา “พูดมาเถอะ”

หงฉางชิงจึงพูดว่า“เรียนอาจารย์เย่ เช้านี้ซือฉีโทรมาหาผม เธอได้ให้พ่อของเธอซื้อโรงแรมสี่ดาวในเมืองจินหลิง และในสองสามวันนี้จะพาศิษย์สำนักในทั้งหมดของเต๋าไท่เจินเดินทางมาที่เมืองจินหลิงครับ”

“อ้อ……”เย่เฉินพยักหน้าให้เล็กน้อย พูดด้วยรอยยิ้ม“ลูกศิษย์ของคุณคนนี้ก็ช่างบ้าบิ่นจริงๆ คนมากมายขนาดนี้ แล้วยังดั้นด้นมาตั้งไกลแบบนี้ หากผมไม่รับเต๋าไท่เจินของเธอ อย่างนั้นเธอก็คงต้องเสียแรงเปล่านะสิ？”