บทที่ 5474 ให้ร้ายฉันอย่างไม่ยุติธรรม（3）

หลงซือฉีพยักหน้า“ถูกต้อง！ฉันพูดแบบนี้เลย มีแค่อาจารย์เท่านั้นที่มีพลังและแรงดึงดูดแบบนี้ได้ ไม่อย่างนั้น พวกเขาจะเชื่อฟัง และรีบเก็บข้าวของตามมากันแบบนี้ได้ยังไง ？”

“ฉัน……”หงฉางชิงอยากจะร้องไห้“ซือฉีเอ๊ยซือฉี เจ้านี่มันช่างร้ายจริงๆเลย！เราใช้ชื่อของฉันไปหลอกพวกเขามา แต่ฉันไม่ได้เป็นหัวหน้าสำนักของเต๋าไท่เจินแล้ว นี่เราตั้งใจจะอธิบายกับพวกเขายังไง ？”

หลงซือฉีพูดอย่างจริงจัง“อาจารย์ ทำไมฉันต้องอธิบายกับพวกเขาด้วย? จะอธิบายก็ต้องเป็นอาจารย์ที่เป็นคนไปอธิบายสิ”

“ฉันงั้นเหรอ？！”หงฉางชิงร้อนรนขึ้นมา พูดโพล่งว่า“ฉันยังต้องไปอธิบายบ้าบออะไรอีก ฉันไม่ได้เป็นหัวหน้าสำนักของเต๋าไท่เจินอีกต่อไปแล้ว”

หลงซือฉีถาม“อาจารย์ ท่านไม่ใช่หัวหน้าสำนัก แล้วใครล่ะที่เป็น? ”

พูดจบ เธอไม่รอให้หงฉางชิงได้พูดอะไร พูดอย่างตรงไปตรงมาและเด็ดขาดว่า“ฉันไม่สนใจว่าใครจะเป็นหัวหน้าสำนัก แต่ที่แน่ๆไม่ใช่ฉัน”

หงฉางชิงถลึงตามองด้วยความโกรธและพูดว่า“เจ้าจะไม่ใช่ได้ยังไง！ข้าได้ยกตำแหน่งหัวหน้าสำนักให้เจ้าไปแล้ว ตราสัญลักษณ์ของหัวหน้าสำนักกับ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ทั้งหมดข้าก็ได้ให้เจ้าไปแล้ว เจ้าคือหัวหน้าสำนักคนที่สี่สิบของเต๋าไท่เจิน！จนป่านนี้แล้ว เจ้าคงไม่คิดจะกลับคำหรอกนะซือฉี ！”

หลงซือฉีพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า“อาจารย์ หากท่านเอาเตายาของบรรพบุรุษที่สืบทอดกันมาของเต๋าไท่เจินให้ฉันด้วย ฉันก็ต้องรับมันอยู่แล้ว แต่ประเด็นคือเตายานั้นท่านไม่ได้ให้ฉันด้วย การรับตำแหน่งหัวหน้าสำนักเต๋าไท่เจินนั้นจะต้องได้รับเตายาที่สืบทอดมาด้วย แต่พอมาถึงฉันก็ไม่มีเอาเสียดื้อๆ อาจารย์คงไม่ให้ฉันต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้หรอกใช่ไหม？ฉันรับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ ！”