บทที่ 5542 เมินเขาสองวัน (2)

ระหว่างพูด เย่เฉินก็พูดต่อ : “นอกจากนี้ความคิดของน้าชายใหญ่ของฉันที่เกี่ยวกับการพัฒนาการดูแลสุขภาพจินหลิง ไม่ต่างกันมากกับแผนการของฉันก่อนหน้านี้ความคิดเห็นบังเอิญตรงกัน ด้วยความสามารถของฉันในตอนนี้ ถ้าต้องการช่วยจินหลิงเพิ่มอิทธิพลระหว่างประเทศและดึงดูดเงินทุนเข้ามากขึ้น วิธีที่ดีที่สุดแน่นอนว่าจะต้องเป็นสายการรักษาดูแลสุขภาพนี้ ไม่แน่ว่าใช้เวลาไม่กี่ปี ก็จะทำให้จินหลิงกลายเป็นเมืองหลักแห่งที่ห้าของหัวเซี่ย”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เย่เฉินก็ถอนหายใจเบา ๆ กล่าว : “แต่แผนการนี้อาจจะไม่ง่ายแบบนั้น การผลักดันลงล่างที่รวดเร็วแบบนั้น อย่างน้อยก็ต้องรอจนกว่าฉันจะจัดการความยุ่งยากของสภาพการเงินส่วนตัวได้ แต่นี่ก็เป็นโอกาสที่ดีในการวางหมากล่วงหน้า เงินทุนของตระกูลอานอยู่ในระดับสูงและมีโครงสร้างขนาดใหญ่ หวั่นถิงเธอร่วมมือกับพวกเขาจะต้องได้ประโยชน์อะไรมากมายแน่ ๆ โอกาสดีขนาดนี้ขฌ อย่าพลาดเด็ดขาดล่ะ”

ซ่งหวั่นถิงพูดด้วยความกังวลเล็กน้อย : “อาจารย์เย่...เงื่อนไขของน้าชายใหญ่ของคุณบห อันที่จริงมันดีมากไปหน่อย พูดตรง ๆ โครงการทั้งหมดที่ทั้งสองร่วมมือกันคือการส่งเงินให้กับซ่งซื่อกรุ๊ป ไม่ใช่แค่ส่งแค่เงินแต่ยังให้ชื่อเสียงและอิทธิพลของตระกูลอาน... หวั่นถิงละอายใจจริง ๆ ...”

เย่เฉินยิ้มกล่าว : “หวั่นถิงญข เธอไม่ต้องแบกรับภาระความรู้สึกแบบนั้น ตระกูลอานให้เงื่อนไขสองอย่างนี้กับเธอ ไม่ใช่ส่งเงินให้เธอเพียงอย่างเดียว”

“ในเมื่อพวกเขาอยากที่จะพัฒนาในเมืองจินหลิง อยากที่จะสร้างสำนักงานใหญ่ในเอเชีย ก็จะต้องเอาเงินออกมาทำการก่อสร้างขนาดใหญ่ และโครงการที่ใหญ่ขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะขอให้พวกเขาเอาทีมงานจากสหรัฐอเมริกามาก่อสร้าง เพราะงั้นเขาถึงได้อยากที่จะร่วมธุรกิจกับคนในพื้นที่ เขาออกเงินเธอออกแรง เธอได้เงินของเขา นี่ไม่ใช่สัจธรรมของโลกที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้เหรอ ?”

“ส่วนโครงการการดูแลสุขภาพที่เขาพูดถึง เธอก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกรับผิดชอบอะไร เพราะเขาต้องการจะดึงซ่งซื่อกรุ๊ปมาร่วมลงทุน และยังให้หุ้น 10 % กับซ่งซื่อกรุ๊ป ก็เพื่อติดต่อฉันผ่านซ่งซื่อกรุ๊ป พูดตรง ๆ ถ้าหากไม่ฉันไม่เอายาอายุวัฒนะออกมา โครงการนี้ก็คงเป็นแค่เรื่องที่พูดคุยกันบนกระดาษ โครงการนี้ถ้าอยากหาเงินและอยากหากำไรได้มาก ๆ ก็จะต้องมีความร่วมมือจากผม เพราะงั้นขายกำไรให้เท่าทุนมากหน่อย ก็ควรจะเป็นอย่างนั้น”

ซ่งหวั่นถิงเงียบขรึมไปครู่หนึ่ง และยังคงพูดด้วยความสับสนเล็กน้อย : “อาจารย์เย่...นี่มัน..มันเหมาะสมเหรอคะ...”