บทที่ 5560 ฉันเชิญพี่เย่เฉินมา（2）

“ช่างมันเถอะ”หลินหว่านเอ๋อร์โบกมือ“ไมเกรนเป็นโรคชนิดหนึ่งที่รักษายากที่สุด ที่โรงพยาบาลก็ไม่มีวิธีที่ดีอะไร”

ภายในใจของหลินหว่านเอ๋อร์นั้นรู้ดี อาการปวดหัวของตัวเอง เป็นผลสืบเนื่องมาจากจุดสังเกตทางจิตวิทยาของเย่เฉินเมื่อครั้งที่แล้ว อาการแบบนี้นอกจากจะต้องค่อยๆให้มันฟื้นตัวแล้ว ก็ไม่มีทางออกที่ดีอะไร

คลอเดียครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ จู่ๆก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เอ่ยพูดขึ้นว่า“จริงสิเสี่ยวหว่าน เธอยังจำพี่เย่เฉินคนที่มาส่งฉันเมื่อครั้งที่แล้วคนนั้นได้ไหม？”

ภายในใจของหลินหว่านเอ๋อร์ชะงักไป เธอรู้ว่าเมื่อครั้งที่แล้วนั้นเย่เฉินแค่พยายามที่จะลบเรื่องการถามตอบของตัวเองไป ไม่ได้ลบความทรงจำทั้งหมดของตัวเองที่เกี่ยวกับเขา ก็จึงเอ่ยถามอย่างสงสัยว่า“ผู้ชายคนที่มาส่งเธอเมื่อครั้งที่แล้วคนนั้นเหรอ？”

“ใช่”คลอเดียพยักหน้าและพูดว่า “ฉันได้ยินพี่เสี่ยวเฟินบอกว่า พี่เย่เฉินนั้นเก่งมาก คนในเมืองจินหลิงที่รู้จักเขาต่างก็เรียกเขาว่าอาจารย์เย่ เหมือนเขาจะรู้เรื่องฮวงจุ้ย และรู้เรื่องวิชาแพทย์ด้วย หรือไม่ฉันขอให้พี่เย่เฉินมาช่วยดูอาการเธอหน่อยเป็นไง！”

“ห๊า？”แม้หลินหว่านเอ๋อร์จะอยากใช้คลอเดีย เพื่อให้ได้ทำความคุ้นเคยกับเย่เฉิน แต่เธอไม่คิดว่าโอกาสจะมาถึงเร็วแบบนี้

เธอนิ่งเงียบไปชั่วครู่ แล้วแสร้งทำทีเป็นเอ่ยพูดขึ้นอย่างเกรงใจว่า“นี่มัน……ดูไม่ค่อยเหมาะหรือเปล่า……ฉันไม่ได้สนิทอะไรกับเขา จะไปรบกวนเขาได้ยังไงกัน……”

คลอเดียพูดอย่างไม่ต้องคิด“ไม่ต้องห่วง พี่เย่เฉินเป็นคนดีมาก ตอนที่ฉันได้เจอกับพี่เขาในครั้งแรก เขาก็ช่วยเหลือฉันไว้ตั้งมากมาย รวมถึงการที่ฉันได้มาเรียนที่มหาวิทยาลัยจินหลิงที่นี่ ก็เป็นพี่เขาที่คอยจัดการให้ฉันทุกอย่าง ฉันจะโทรไปขอความช่วยเหลือจากเขาในตอนนี้เลย เขาไม่มีทางปฏิเสธแน่”

หลินหว่านเอ๋อร์เม้มริมฝีปาก และแสร้งทำเป็นละล้าละลัง“แต่……แต่ว่าตอนนี้มันสองทุ่มกว่าแล้วนะ ไปรบกวนเขามันไม่เหมาะสมหรือเปล่า……ให้ฉันอดทนอีกหน่อยแล้วกัน ไม่แน่พรุ่งนี้เช้าก็คงจะหายแล้ว ”

“จะทำอย่างนั้นได้ยังไง！”คลอเดียพูดอย่างเด็ดขาด“หากปวดหัวอยู่ตลอดแบบนี้ กลางคืนเธอก็นอนไม่ได้ พรุ่งนี้สภาพก็มีแต่จะยิ่งแย่ลง ยิ่งไปกว่านั้นพรุ่งนี้ยังต้องเข้าร่วมการฝึกทหารอีก ร่างกายของเธอจะทนรับมันไหวได้ยังไงกัน ？”

หลินหว่านเอ๋อร์ก้มหน้าลงอย่างรับจังหวะ เงียบและไม่ได้พูดอะไร

เธอรู้ ว่าในตอนนี้นั้นเป็นเวลาที่เหมาะสมแล้ว ตัวเองไม่จำเป็นต้องหลบเลี่ยงหรือปฏิเสธความหวังดีของคลอเดียอีกต่อไป

และเมื่อคลอเดียเห็นเธอไม่พูดอะไร ก็จึงคิดเอาเองว่าเธออายเกินกว่าจะพูดอะไรออกมาอีก จึงหยิบเอาโทรศัพท์มือถือออกมา ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า“เสี่ยวหว่านเธอรอฉันเดี๋ยว ฉันขอออกไปโทรหาพี่เย่เฉินเขาก่อน”