บทที่ 5565 มีอันตราย！（1）

เมื่อได้ยินที่เย่เฉินพูด ว่าหากกินยาทิพย์นี้เข้าไปแล้วก็จะสามารถรักษาอาการไมเกรนของตัวเองให้หายขาดได้ หลินหว่านเอ๋อร์ก็นึกสงสัยอย่างมาก

เธอรู้ดีว่าอาการไมเกรนของตัวเองนั้นเป็นเพราะเย่เฉิน ดังนั้นก็จึงอยากจะรู้เป็นอย่างมาก ว่าเย่เฉินนั้นจะมีวิธียังไง ภายใต้การไม่ใช้ปราณทิพย์ส่งเข้าหาตัวเอง ก็สามารถจะรักษาอาการป่วยของตัวเองได้

เย่เฉินในตอนนี้ กำลังควักยาช่วยหัวใจเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

และยาช่วยหัวใจเม็ดนี้ เป็นตัวยาสูตรเข้มข้นที่กลั่นออกมาจากเตายาของเต๋าไท่เจิน

เย่เฉินมองดูโอสถเม็ดนี้ แล้วพูดอธิบายกับคนทั้งสองว่า“ นี่เป็นยาครอบจักรวาลที่ฉันได้มาโดยบังเอิญเมื่อนานมาแล้ว ไม่กล้าพูดว่ามันสามารถจะชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นได้ แต่หากจะใช้มันรักษาสารพัดโรคนั้นย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน”

พูดจบ เย่เฉินก็พูดอย่างเจ็บปวดใจเล็กน้อยว่า“เพียงแค่ว่าโอสถนี้เหลืออยู่ไม่มากแล้ว ดังนั้นก็จึงต้องใช้สอยอย่างประหยัด กินครั้งละครึ่งหนึ่ง โอ้ไม่ใช่ กินหนึ่งในสี่ส่วนก็พอ”

พูดจบ เขาหันมองไปยังคลอเดีย แล้วถามเธอ “มีมีดปอกผลไม้เล็กๆไหม ？”

“มีค่ะ！”คลอเดียรีบหยิบเอามีดปอกผลไม้มาแล้วยื่นมันให้เย่เฉิน

เย่เฉินวางโอสถลงบนโต๊ะ แล้วหั่นแบ่งเป็นสี่ส่วนอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ยื่นให้กับหลินหว่านเอ๋อร์ และพูดว่า“เสี่ยวหว่าน เรากินโอสถนี้ซะ ไม่นานก็จะดีขึ้นเอง ”

หลินหว่านเอ๋อร์เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

เธอรู้สึกว่า โอสถของเย่เฉิน ไม่น่าจะเป็นอย่างที่เขาพูด ว่าบังเอิญได้มันมา แต่ความน่าจะเป็นคือ ตัวเย่เฉินเป็นคนกลั่นมันออกมาเอง

ทว่า ถึงเธอจะรู้ว่าเย่เฉินมีปราณทิพย์ แต่ไม่แน่ใจว่าโอสถที่เย่เฉินกลั่นออกมาได้นั้นจะเชื่อถือได้หรือไม่ ดังนั้นก็จึงเอ่ยถามเขาอย่างระแวดระวังว่า“ พี่เย่เฉิน โอสถนี้……กินเข้าไปโดยตรงได้เลยเหรอ？”

“ใช่ กินได้เลย”เย่เฉินพยักหน้า แล้วพูดเร่งเร้า“รีบๆกินเข้าไปเถอะ กินแล้วก็จะดีขึ้นเอง”

“ก็ได้……”หลินหว่านเอ๋อร์หยิบเอาโอสถมา มองดูอยู่ชั่วครู่ แต่แล้วก็ใส่เข้าไปในปาก

โอสถเข้าปากก็ละลาย พลังอันบริสุทธิ์ของยาแปรเปลี่ยนเป็นกระแสน้ำอุ่นในทันที จากนั้นก็ไหลเวียนไปทั่วร่างพร้อมกับกระแสเลือด