บทที่ 5610 ในที่สุดก็มาเสียที（1）

เวลาก็มาถึงวันที่สามอย่างรวดเร็ว

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งมาถึงตลาดของโบราณแต่เช้า เพื่อรอข่าวดีจากจางเอ้อเหมา

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งในตอนนี้ ในใจวิตกกังวลอีกครั้ง

ตามคำขอของผู้มีพระคุณ ในวันนี้ เขาจะต้องลงมือจัดการคนตระกูลอาน ก่อนเวลาห้าทุ่ม

และท่านเอิร์ลฉางเซิ่งก็ตั้งใจว่า คืนนี้หนึ่งทุ่มตรงจะไปที่โฮมสเตย์ว่านหลิ่ว

ถึงตอนนั้น ตัวเองจะหาที่เงียบ ๆ รอในโฮมสเตย์ว่านหลิ่ว เมื่อถึงเวลาเหมาะสมก็จะลงมือทันที เพื่อฆ่าคนในตระกูลอาน

ดังนั้น ความหวังสูงสุดของเขาในวันนี้คือ เอาเครื่องมือทางธรรมอื่น ๆ มาจากจางเอ้อเหมา ก่อนหนึ่งทุ่ม

ดังนั้น ทั้งที่เขารู้ว่าจางเอ้อเหมาน่าจะตั้งแผงขายช่วงบ่าย แต่ก็ยังมารออย่างกระวนกระวายที่ตลาดของโบราณตั้งแต่เช้า

แต่วันนี้จางเอ้อเหมาก็เหมือนปกติ จนบ่ายแล้วถึงจะมา

เมื่อเห็นจางเอ้อเหมา ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งก็ไม่สงวนตัวอีกต่อไป เดินมาอย่างรวดเร็วตรงหน้าเขา แล้วถามว่า：“เอ้อเหมา เป็นไงบ้าง？คุยกับตระกูลคนรวยของคุณยัง？วันนี้เขาจะเอาของมาขายอีกไหม？”

จางเอ้อเหมาส่ายหน้า พูดอย่างหมดหนทาง：“ขอโทษครับท่าน พวกเขาบอกว่า วันนี้ขายสินค้าไม่ได้”

พูดไป จางเอ้อเหมาก็เห็นท่านเอิร์ลฉางเซิ่งดูผิดหวัง จึงรีบเสริมไปว่า：“แต่เขาบอกว่าเมื่อคืนเขาไปได้สินค้ามาชุดหนึ่ง ตอนนี้มีสินค้าในมือเป็นจำนวนมาก ดังนั้นจึงวางแผนว่าอีกสองวันจะรวบรวมสินค้า ถ้าคุณสนใจก็รออีกสองวัน ไม่แน่อาจจะขายให้คุณถึงห้าถึงงแปดชิ้นในครั้งหนึ่งก็ได้”

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งถามอย่างตกใจว่า：“ได้สินค้ามาอีกชุดแล้ว？！ไปเอาสินค้ามาจากไหน？แล้วมันคืออะไร？”

จางเอ้อเหมาส่ายหน้าพูดว่า：“เขาได้สินค้ามาจากไหนไม่บอกผมแน่ ผมแค่มีหน้าที่วางขาย แต่คุณอย่ารีบร้อนเลย รออีกสองวันผมจะไปเอามาให้คุณเลือกเอง”

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย พูดว่า：“เฮ้อ！พูดตรง ๆ นะเอ้อเหมา คืนนี้ผมต้องนั่งรถไฟไปเย่นจิงแล้ว ผมจองตั๋วเครื่องบินจากเย่นจิงในวันพรุ่งนี้ เพื่อกลับอาร์เจนตินา พรุ่งนี้ต้องไปจากหัวเซี่ยแล้ว”

จางเอ้อเหมาถามอย่างตกใจเป็นอย่างมาก：“ท่าน ทำไมรีบไปขนาดนี้？”