บทที่ 5613 พูดกับเขาประโยคหนึ่ง（2）

ในขณะเดียวกัน หลี่ญ่าหลินก็กำลังทานข้าวกับคนตระกูลอานโฮมสเตย์ว่านหลิ่วที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่กิโลเมตร

สองสามวันนี้คนตระกูลอานสืบค้นไม่น้อยที่เมืองจินหลิง แต่สุดท้ายก็หาเงื่อนงำใด ๆ ที่เกี่ยวข้องเย่เฉินไม่เจอ

บนโต๊ะอาหาร อานโฉงชิวน้าชายใหญ่เย่เฉิน กำลังจะให้หลี่ญ่าหลินคิดหาวิธี แต่โทรศัพท์ของหลี่ญ่าหลินก็ดังขึ้น

เขารีบยืนขึ้น พูดกับคนตระกูลอานว่า：“พวกคุณคุยกันไปก่อน เดี๋ยวผมรับสายแป๊บหนึ่ง”

พูดจบ เขาก็เดินมาที่ลานบ้าน เมื่อเห็นไม่มีใครอยู่รอบ ๆ จึงรับโทรศัพท์

เมื่อรับสาย เขาก็พูดด้วยความเคารพว่า：“คุณเย่”

เย่เฉินเข้าสู่ประเด็น：“พล.ต.ท.หลี่ ตอนนี้ครอบครัวตาของผมอยู่โฮมสเตย์ว่านหลิ่วหมดเลยไหม？”

“อยู่หมดครับ”หลี่ญ่าหลินถามอย่างแปลกใจ：“เป็นไงคุณเย่ มีอะไรเหรอ？”

เย่เฉินตอบอือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง：“คืนนี้อาจมีคนพยายามทำร้ายครอบครัวตาและยายของผม”

หลี่ญ่าหลินตกใจจนหน้าซีดขาว ถามโดยไม่รู้ตัวว่า：“จริงจังเปล่าเนี่ย？！”

“จริงสิ”เย่เฉินพูดว่า：“คนที่มา เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นปรมาจารย์ชั้นสูงขององค์กรพั่วชิง ความแข็งแกร่งอยู่คนละระดับกับสมาชิกองค์กรพั่วชิงที่คุณเคยเจอมาก่อน”

หลี่ญ่าหลินตกใจมาก รีบถามไปว่า：“คุณเย่ ตอนนี้ผมต้องทำยังไง？จะให้ผมพาพวกเขาหนีตอนนี้ดีไหม？”

“ไม่ทันแล้ว”เย่เฉินพูดว่า：“ทุกการเคลื่อนไหวของพวกคุณ ดูเหมือนจะอยู่ภายใต้การจับตามองขององค์กรพั่วชิง แม้ว่าจะหนีไป ก็ยังถูกเปิดเผยเบาะแส ดังนั้น อยู่ที่โฮมสเตย์ว่านหลิ่วดีกว่า สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา”