บทที่ 5641 เธอจำฉันได้เหรอ? (1)

นับตั้งแต่วินาทีที่หมดสติไป อานฉี่ซานไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองล่องลอยอยู่ในมิติที่ว่างเปล่ามานานเท่าไหร่แล้ว

กระทั่งในที่สุดก็มีแสงที่ริบหรี่ปรากฏตรงหน้าเขาสักที

วินาทีนี้ จากการที่แสงอันริบหรี่นั่นปรากฏ สิ่งที่ตามมายังมีความเจ็บปวดที่ทุกข์ทรมาน รวมไปถึงความรู้สึกที่ไร้เรี่ยวแรงอย่างถึงขีดสุด

ยิ่งกว่านั้นคือความรู้สึกที่ไร้เรี่ยวแรงนี้ทำให้เขาไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้ด้วย

ไม่นานนัก เขาก็รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเหมือนถูกอุณหภูมิที่อบอุ่นชนิดหนึ่งห่อหุ้มโดยสิ้นเชิง ความรู้สึกที่อบอุ่นนี้ทำให้ความเจ็บปวดบนร่างกายเขาได้รับการคลี่คลายในระดับที่แน่นอน

ถัดจากนั้นเขาก็ค้นพบอีกว่าความรู้สึกที่อบอุ่นนั่นกำลังผลักดันให้ตัวเองค่อย ๆ ลอยขึ้น

ต่อมา เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยตะโกนด้วยความตะลึงอยู่ข้างหู: “พี่เย่เฉิน!”

เสียงเรียกนี้ทำให้วิสัยทัศน์ของเย่เฉินค่อย ๆ ฟื้นฟูกลับคืนมา

เมื่อเขาที่อ่อนแอลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมา แล้วมองเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าได้ชัดเจน เขาก็ตะลึงจนตาค้างไปเลย!

เนื่องจากเขาค้นพบอย่างตะลึงว่า สตรีงงดงามที่โชว์ไหล่อันไร้ที่ติอยู่ในบ่อน้ำพุร้อนตรงหน้านี้ก็คือหลินหว่านเอ๋อร์ที่มีความเป็นมาลึกลับนั่น!

เย่เฉินตกตะลึงหนักมาก! รู้สึกว่าเหมือนตัวเองกำลังฝันถึงเรื่องที่เหลือเชื่อ และอธิบายไม่ได้ด้วยตรรกะ ซึ่งแยกแยะไม่ได้แล้วว่าตกลงตัวเองตายไปแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่

หลินหว่านเอ๋อร์มองดูลักษณะท่าทีที่ตะลึงงันอย่างยิ่งของเย่เฉิน จึงยิ้มหวานแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน: “พี่เย่เฉิน หว่านเอ๋อร์ยังไม่กลัวเลยค่ะ พี่กลัวอะไรเหรอคะ?”

เย่เฉินมองดูรอยยิ้มที่บริสุทธิ์และมีความยั่วเย้าปนอยู่เล็กน้อยของเธอ จึงรู้สึกตกใจกลัวเล็กน้อย รู้สึกแค่ว่าความเจ็บปวดตามร่างกายสลายหายไปภายในพริบตา

นอกเหนือจากนี้แล้ว ในส่วนลึกของหัวใจเขายังมีความรู้สึกราวกับชีวิตสงบสุขมากด้วย

เขาจึงอดพูดพึมพำไม่ได้: “แม่งเอ๊ย ฉันน่าจะตายแล้วมั้ง……แต่ตายแล้วก็ตายไปสิ ทำไมถึงได้เจอหลินหว่านเอ๋อร์ด้วย? อย่าบอกนะว่าเธอก็ตายไปแล้ว? นี่มันเพ้อเจ้อไปหน่อยนะ……ทั้ง ๆ ที่ฉันก็เคยกำชับเธอแล้วว่าให้เธออยู่ในมหาวิทยาลัยดี ๆ ……หรือว่าทั้งหมดนี้เป็นแค่ความหลอนหลังความตาย?”

เมื่อพูดคำพูดเหล่านี้จบ เย่เฉินก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้

ถัดจากนั้น เย่เฉินก็สัมผัสได้อย่างเลือนลางว่ามีมือที่สะอาดเกลี้ยงเกลาคู่หนึ่งใช้แรงอุ้มใต้วงแขนตัวเองเอาไว้ อีกทั้งรั้งร่างตัวเองเอาไว้

ต่อมาร่างกายของฝ่ายตรงข้ามก็แนบติดกับร่างกายตัวเอง

ยิ่งกว่านั้นคือเขาสามารถสัมผัสได้ว่า วินาทีนี้หน้าอกที่อวบอัดของฝ่ายตรงข้ามกำลังแนบติดกับหน้าอกตัวเองแน่น ๆ

และตอนนี้ฝ่ายตรงข้ามยังคงทุ่มสุดกำลังสามารถ เพื่อดึงตัวเขาขึ้นมาจากความอบอุ่นนั่นอยู่

ในเสี้ยววินาทีที่ใกล้จะถูกดึงออกมาจากน้ำ เย่เฉินก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่ใกล้ชิดกับตัวเองยังคงเป็นหลินหว่านเอ๋อร์อยู่เช่นเคย เย่เฉินที่งงงวยก็อดไม่ได้ที่จะพูดพึมพำว่า: “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย……เธอก็ตายแล้วใช่ไหม?”