บทที่ 5651 มีวาสนา（1）

หลินหว่านเอ๋อร์ตกใจชื่อที่เย่เฉินโพล่งออกมาจากปาก !

คืนนี้ตกใจเย่เฉินไม่หยุดโดยตลอด เธอเยือกเย็นเป็นอย่างมากตั้งแต่ตั้งจนจบ เพียงแต่ตอนคุยถึงพ่อที่เสียไป เลยรู้สึกโศกเศร้าอยู่บ้าง

แต่ตอนที่เย่เฉินพูดออกมาว่าเมิ่งฉางเชิงคำนี้ หลินหว่านเอ๋อร์ตกตะลึงในทันที !

เธอพูดอุทานตามจิตใต้สำนึก : “ทำไมคุณชายรู้ชื่อของซือกง ? ! ตั้งแต่เขาตายไปจนถึงวันนี้ก็ร่วมสามร้อยกว่าปีแล้ว และในเวลาพันปีที่เขามีชีวิตอยู่ ก็แทบจะเก็บตัวฝึกฝนอยู่ในภูเขาแสนลี้มาโดยตลอด ต่อให้ตอนที่เขามีชีวิตอยู่ ก็มีคนรู้น้อยมากอยู่ดี……”

เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะอุทาน : “เมิ่งเชิง ชื่อว่าฉางหมิง เกิดในต้าถังหลินเต๋อปีที่หนึ่ง คนฉางอาน หลังจากฝึกฝน ฆราวาสที่ชื่อว่าฉางหมิง ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมิ่งฉางเชิง……”

หลินหว่านเอ๋อร์ก็ยิ่งตกตะลึง : “คุณชาย ทำไมคุณถึงรู้เรื่องราวของซือกง ได้อย่างถ่องแท้ขนาดเช่นนี้ ? ! คุณพ่อเคยบอกว่า ซือกงแทบจะหมกมุ่นอยู่กับการค้นหากฎเกณฑ์อยู่ตลอดทั้งชีวิต ชาวโลกแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย อีกทั้งเขาเป็นเซียนเกือบสี่ร้อยปีแล้ว คุณชายได้ยินเรื่องพวกนี้จากที่ไหนเหรอคะ ?”

เย่เฉินพูดอุทาน : “ผู้อาวุโสแซ่เมิ่งท่านนี้ เก็บตัวฝึกฝนที่ฉู่หนานมาโดยตลอด เมื่อตอนที่เขาอายุห้าร้อยปี ด้วยโอกาสประจวบเหมาะ เขาได้ช่วยบรรพบุรุษของตระกูลเจียงที่ฉู่หนาน เนื่องจากบรรพบุรุษตระกูลเจียงมีกำไลเถากระดูกวิหคสองชิ้น ดังนั้นเขาเลยเอากำไลหนึ่งชิ้นทิ้งไว้ที่ข้างกายบรรพอาจารย์ตระกูลเจียงไว้เป็นเงื่อนไข ”

“ต่อมา ตอนที่เขาอายุใกล้จะหนึ่งร้อยหกสิบปี ได้ขอลาบรรพบุรุษตระกูลเจียงออกไปตามหาโอกาสข้างนอก คิดดูเป็นเพราะใกล้ถึงขีดจำกัดอายุขัยแล้ว จำเป็นต้องหาวิธียืดอายุให้ตัวเอง”

“หลายสิบปีต่อมา เขาหาวิธียืดอายุเจอแล้วจริง ๆ ประสานกับข้อมูลที่คุณหลินรู้ในตอนนี้ ผู้อาวุโสเมิ่ง เมิ่งฉางเชิงผู้นี้ น่าจะกลั่นยาจงเจริญออกมาได้ ในช่วงเวลานั้น”

“การกลั่นยาจงเจริญ อายุขัยเพิ่มถึงห้าร้อยปี เขาจึงกลับไปฉู่หนาน ต้องการทำตามสัญญาที่รับปากกับบรรพบุรุษตระกูลเจียงเอาไว้ในตอนนั้น กลับนึกไม่ถึงว่า ตอนที่เขากลับไปถึงฉู่หนาน บรรพบุรุษตระกูลเจียงเพิ่งเสียไปได้สามวันเอง……”