บทที่ 5688 ตายไปก็ไม่เสียใจ（2）

ซุนจือต้งและชิวอิงซาน เคยแสดงความคิดออกมาว่าอยากอยู่ข้างกายหลินหว่านเอ๋อร์อยู่หลายครั้ง แต่หลินหว่านเอ๋อร์ไม่ตกลง

สุดท้าย พวกเขาก็ถูกหลินหว่านเอ๋อร์ส่งไป ชิวอิงซานเข้ารับงานของหลินหว่านเอ๋อร์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และหลินหว่านเอ๋อร์ก็มองความกระตือรือร้นของซุนจือต้งออก จึงสนับสนุนให้เขากลับมาทำงานที่ประเทศ

สำหรับพวกเขาทั้งสามแล้ว ตัวตนของหลินหว่านเอ๋อร์นั้นพิเศษมาก ตอนทารก หลินหว่านเอ๋อร์เหมือนแม่ผู้มีความห่วงใย ตอนเด็ก หลินหว่านเอ๋อร์เหมือนพี่สาวที่ฉลาด พอโตมา หลินหว่านเอ๋อร์เหมือนเพื่อนที่ไม่อาจคาดเดาได้ พอเป็นผู้ใหญ่จนแก่ หลินหว่านเอ๋อร์ก็กลายเป็นสาวน้อยที่พวกเขารักและทุนุถนอม

ดังนั้น พวกเขาทั้งสามจึงอยากให้หลินหว่านเอ๋อร์พบเจอที่พึ่งพิงของเธอเอง หลังจากล่องลอยมาหลายร้อยปี

เมื่อได้ยินว่าหลินหว่านเอ๋อร์เหมือนจะพะวงเรื่องทางโลกกับเย่เฉิน ในใจของทั้งสองก็ปีติอย่างมาก

เวลานี้ เหล่าจางเห็นว่าทั้งสองยังไม่ค่อยแน่ใจ จึงพูดเสียงเบาว่า：“ฉันอยู่กับคุณหนูมาหลายปีแล้ว ไม่เคยเห็นเธอหน้าแดงต่อหน้าใครเลย แล้วก็ยิ่งไม่เคยเห็นเธอใช้สายตาเย้ายวนแบบนั้นมองใครด้วย！วันนี้เป็นครั้งแรก！พวกนายว่า เธอพะวงเรื่องทางโลกไหมล่ะ？”

ชิวอิงซานปีติอย่างยิ่ง ถึงกับยิ้มทั้งน้ำตาและพูดว่า：“ดีจัง！ดีมากเลย！ชีวิตของพวกเรา ถ้าได้เห็นคุณหนูแต่งงาน ถึงตายไปก็ไม่เสียใจแล้ว！”

“ใช่！”เหล่าจางก็ถอนหายใจด้วยตาที่แดงก่ำ：“ฉันไม่หวังว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่อดูการแก้แค้นของคุณหนู มีชีวิตอยู่เพื่อดูคุณหนูแต่งงาน ชีวิตนี้ก็ตายอย่างสงบสุขแล้ว！”

ตอนนี้เองจู่ ๆ ซุนจือต้งก็พึมพำอย่างโดดเดี่ยวว่า：“พวกนายสองคนยังร่างกายดี ฉันน่าจะเหลือทนแล้ว ตอนที่คุณหนูไปถึงเย่นจิงก็ดูดวงให้ฉัน บอกว่าฉันมีเวลาอีกครึ่งปีที่จะมีชีวิตอยู่ นี่ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว ยังเหลืออีกห้าเดือน ถ้าคุณหนูเร่งทำเวลา แต่งงานก่อนฉันจะจากไป ฉันก็คงจะพอใจ！”

ชิวอิงซานที่อยู่ด้านข้างพูดอย่างปลอบโยนว่า：“เฒ่าแก่ซุน นายอย่ามองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้น คุณหนูบอกไม่ใช่เหรอว่า นายยังมีความหวังอยู่ ความหวังนี้อยู่ที่จินหลิง”