บทที่ 5690 จะไม่ทิ้งไว้ไม่ดูแล（2）

ตอนนี้เอง หลินหว่านเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างก็ดูมีความสุข พูดทันทีว่า：“เฒ่าแก่ซุน ฉันบอกแล้วไง ประตูชีวิตนายอยู่ที่จินหลิง ดูเหมือนว่าทั้งหมดนี้จะอยู่คุณชายเย่ ทำไมนายไม่รีบขอบคุณคุณชายเย่ที่ช่วยชีวิตล่ะ？”

ซุนจือต้งเบิกตากว้างทันที ใบหน้าดูไม่เชื่อ

หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวกับอีกสองคนว่า：“เหล่าจาง เหล่าชิว คุณชายเย่จะเอาของดีมาให้พวกนาย พวกนายยืนงงอะไรกัน？”

ทั้งสามได้สติคืนมาพร้อมกัน ก็เข้าใจความหมายของหลินหว่านเอ๋อร์ทันที พวกเขาตื่นเต้นอย่างมาก แล้วจึงคำนับเป็นการขอบคุณเย่เฉินทันที

เย่เฉินรีบเอามือห้ามทั้งสาม แล้วพูดว่า：“ท่านทั้งสามอย่าทำให้ผมลำบากใจเลย ผมมีเวลาจำกัด คืนพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมถึงบ้าน แล้วค่อยคุยรายละเอียดกับท่านทั้งสาม”

พูดจบ เขาก็มองไปที่หลินหว่านเอ๋อร์ พูดว่า：“คุณหลิน พวกเราไปกันก่อนดีกว่า”

หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดกับทั้งสามว่า：“ฉันจะไปส่งคุณชายเย่กลับบ้านขฌ เดี๋ยวพวกนายให้พวกลูกน้องทำงานตามปกติเลย”

ชิวอิงซานพูดด้วยความเคารพว่า：“ครับคุณหนู！”

ในโฮมสเตย์จื่อจิน Rolls-Royceคันหนึ่งเปิดประตูไว้แล้วจอดอยู่ตรงนั้น

หลินหว่านเอ๋อร์กำลังจะไปตรงที่นั่งคนขับ เย่เฉินจึงพูดก่อนว่า：“คุณหลิน ผมขับเอง”

หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้า ไปที่นั่งข้างคนขับทันที

หลังจากขึ้นรถแล้ว เย่เฉินจึงขับรถลงจากเขา ไป Tomsonจจ Riviera

ระหว่างทาง หลินหว่านเอ๋อร์พูดอย่างขอบคุณว่า：“คุณชาย พวกเหล่าจางทั้งสามคน อายุมากแล้ว ถ้าไม่มีโชคของคุณชายนี้ เกรงว่าคงจะยากที่จะอยู่รอดถึงสามถึงห้าปี ข้าน้อยอยากขอบคุณคุณชายสำหรับพระคุณอันยิ่งใหญ่นี้！”

เย่เฉินพูดเบา ๆ ว่า：“แค่โอสถสามเม็ด ไม่ใช่พระคุณอะไรหรอก และก็ คุณปู่ซุนนั้น ก็ถือว่ารู้จักกับพ่อผมอยู่แล้ว ในเมื่อได้เจอกัน จะนั่งอยู่เฉยโดยไม่ช่วยก็ไม่ได้”