บทที่ 5698 ได้ผลตามคาด!(2)

นี่ทำให้อู๋เฟยเยี่ยนนึกถึงการระเบิดพลีชีพของท่านเอิร์ลฉางเซิ่งขึ้นมาอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะกล่าว: “ใช่แล้ว ทันทีที่ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งมาถึงเมืองจินหลิงก็พบเครื่องมือทางธรรม ยังสามารถเรียกฆาตสายฟ้าได้อีกด้วย ตอนนี้ดูเหมือนว่า นี่ไม่ใช่โชคชะตาของท่านเอิร์ลฉางเซิ่ง แต่เป็นึกับดักที่อีกฝ่ายจัดวางไว้เพื่อเขาตั้งแต่แรกแล้ว!”

“ถ้าหากเป็นแบบนี้จริง ถ้าอย่างนั้นเขาก็กำลังรอฆ่าคนที่ฉันส่งไป!”

“อีกทั้งเขารู้ว่าฉันจะต้องส่งยอดฝีมือที่เชี่ยวชาญปราณทิพย์ไปแน่นอน ดังนั้นจงใจใช้เครื่องมือทางธรรมเป็นเหยื่อล่อ หลอกล่อให้คนของฉันติดกับ!”

ทันทีที่คิดถึงตรงนี้ อู๋เฟยเยี่ยนแทบไม่สนใจที่จะสะสางเงื่อนงำและความเป็นไปได้มากมายนับไม่ถ้วนในหัวสมอง เธอคิดเพียงรีบเรียกผู้อาวุโสใหญ่ทั้งสามทั้งหมดกลับมาโดยๆไว

เนื่องจาก ในเมื่ออีกฝ่ายไม่กลัวแม้แต่การระเบิดตัวเองของท่านเอิร์ลฉางเซิ่ง ถ้าอย่างนั้นผู้อาวุโสใหญ่ทั้งสามก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

ถ้าหากสามคนนี้ไปถึงเมืองจินหลิง ถูกอีกฝ่ายวางกับดักฆ่าทั้งหมด ถ้าอย่างนั้นไม่ใช่ว่าตนจะยิ่งสูญเสียยับเยินมากกว่าเดิมหรอกเหรอ?!

ท่านเอิร์ลทั้งสี่ก็หายไปสามคนแล้ว ถ้าหากผู้อาวุโสใหญ่ทั้งสามก็หายไปอีก ปราณทิพย์ในด้านกำลังรบขององค์กรพั่วชิงจะสูญเสียไปมากกว่าครึ่ง

อีกทั้ง สิ่งที่ตนเองกังวลยิ่งกว่าก็คือ ตอนนี้อีกฝ่ายปล่อยภาพวาดของอาจารย์ออกมา น่าจะเพียงแค่เตือนตนเอง ถ้าหากตนเองส่งผู้อาวุโสใหญ่ทั้งสามไปที่เมืองจินหลิงอีก ถ้าอย่างนั้นไม่ใช่ว่าจะแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าตนเองต้องการสู้ตายกับอีกฝ่ายหรอกเหรอ?

ถ้าหากเป็นเช่นนี้ เกรงว่าจะเป็นการยั่วให้อีกฝ่ายโมโหจนถึงที่สุด!

อู๋เฟยเยี่ยนไม่กล้าชักช้า รีบหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมเครื่องหนึ่งขึ้นมาทันที โทรไปหาอู๋เทียนหลินที่อยู่บนเครื่องบิน

อู๋เทียนหลินในเวลานี้ เพิ่งจะปลอบขวัญผู้อาวุโสใหญ่ทั้งสามที่หวาดกลัวเครื่องบินให้สงบลง ทันใดนั้นก็ได้รับที่อู๋เฟยเยี่ยนโทรมา รีบรับโทรศัพท์ กล่าวอย่างนอบน้อม: “ผู้มีพระคุณท่านมีอะไรจะสั่งหรือครับ?”

อู๋เฟยเยี่ยนกล่าวอย่างไม่ลังเล: “ยกเลิกภารกิจ รีบบินกลับมา!”

“หา?”อู๋เทียนหลินรีบหยิบโทรศัพท์เดินไปที่ด้านหลังของเครื่องบินโบอิ้ง เอ่ยถามอย่างประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง: “ผู้มีพระคุณ......ทำไมภารกิจถึงยกเลิกละครับ? ไม่ง่ายเลยที่ผู้อาวุโสใหญ่ทั้งสามจะออกจากการถือศีล พูดว่าจะไปหาสาเหตุที่เมืองจินหลิง!”

อู๋เฟยเยี่ยนตวาดน้ำเสียงเย็นชา: “ฉันให้แกกลับมาแกก็กลับมา! ใครให้ความกล้าแก สงสัยการตัดสินใจของฉัน?!”

อู๋เทียนหลินเหงื่อตกทันที เขารีบตบหน้าตัวเองสองที กล่าวอย่างไม่สบายใจ: “เป็นกระผมที่ปากมาก อย่างไรก็หวังว่าผู้มีพระคุณจะให้อภัย ผู้มีพระคุณวางใจ กระผมให้ลูกเรือบินกลับเดี๋ยวนี้!”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ อู๋เทียนหลินรีบมุ่งหน้าไปยังห้องนักบิน