บทที่ 5722 น้ำใจของพวกคุณผมรับเอาไว้แล้ว ได้โปรดรับน้ำใจของผมเอาไว้ด้วย（2）

อานฉี่ซานกลอกตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูด : “ฉันไม่ได้โทษเธอจริงหรอกไอ้หนู ฉันรู้ว่าเธอทำถูกต้องแล้ว แต่ฉันแค่รู้สึกอารมณ์ไม่ดีนิดหน่อย เธอยังไม่อนุญาตให้ฉันอารมณ์ไม่ดีงั้นเหรอ ?”

“อนุญาตครับ อนุญาต……” หลี่ญ่าหลินพยักหน้าติดต่อกัน แล้วพูด : “ลุงอานครับ อันที่จริงไม่ใช่ว่าผมไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย ก่อนหน้านี้ตอนที่เราคุยกัน ผมพูดคลุมเครือกับคุณอยู่ตลอดไม่ใช่หรือครับ การหาเฉินเอ๋อที่เมืองจินหลิง มีความเป็นไปได้สูงมาก แถมผมเองก็เคยวิเคราะห์สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนั้นให้คุณด้วยว่า มีความน่าสงสัยสูงมาก……”

“ใช่……” อานฉี่ซานพูดด้วยความเดือดดาล : “เธอวิเคราะห์ให้เราแล้ว แต่การวิเคราะห์ของเธอช้าไป ขืนเธอพูดช้าไปครึ่งชั่วโมง เฉินเอ๋อก็คงเข้ามาฆ่าเองแล้ว !”

หลี่ญ่าหลินหัวเราะแหะ ๆ อย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แล้วพูดพลางเกาหัว : “อัยหยา เรื่องนี้ ผมเองก็นึกไม่ถึง……”

อานฉี่ซานโบกมือ : “เอาเถอะ ฉันไม่คุยเรื่องนี้กับเธอแล้ว เธอรู้ว่าอาของเธอไม่ได้โทษเธอก็พอแล้ว”

ว่าแล้ว เขาก็ไม่รอให้หลี่ญ่าหลินเอ่ยปาก รีบกระแอมทันที แล้วพูดเสียงดัง : “ในเมื่อเฉินเอ๋อกลับมาแล้ว คนทั้งหมดของตระกูลอานก็อยู่ครบแล้วเหมือนกันในวันนี้ ฉันจะประกาศข้อตกลงต่อหน้าทุกคน”

ทุกคนได้ยินคำพูดนี้ ก็พากันมองคุณท่าน คอยข้อความถัดไปของเขาอยู่

อานฉี่ซานเอ่ยปากบอก : “นับจากวันนี้เป็นต้นไป ทรัพย์สมบัติของตระกูลอานในแต่ละขอบเขต จะแยกออกให้ในนามของเฉินเอ๋อ 60 เปอร์เซ็นต์ทั้งหมด”

ว่าแล้ว อานฉี่ซานก็พูดอีกว่า : “พวกเธออย่าเพิ่งแสดงความเห็น ฉันจะบอกสาเหตุที่ฉันตัดสินใจอย่างนี้ให้ สาเหตุมีอยู่สามข้อ ข้อแรก ทรัพย์สมบัติของตระกูลอานในตอนนี้ มีอย่างน้อยครึ่งหนึ่งที่คุณแม่ของเฉินเอ๋อได้กำไรกลับมา ข้อสอง เฉินเอ๋อจากบ้านไปหลายปีขนาดนี้ เดิมทีตระกูลอานของเราก็เป็นหนี้เขา ข้อสาม เฉินเอ๋อเคยช่วยตระกูลอานไว้สองครั้ง มีบุญคุณต่อตระกูลอาน พวกเธอคิดเห็นว่าไง ?”

น้าทั้งสามกับน้าสาวของเย่เฉินต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน : “คุณพ่อ เราไม่มีอะไรจะคัดค้านค่ะ/ครับ !”

คราวนี้เย่เฉินเอ่ยปากบอก : “คุณตาครับ ทรัพย์สมบัติของตระกูลอานเป็นของตระกูลอาน ไม่ได้เป็นของผม ผมรับพวกนี้ไว้ไม่ได้หรอกครับ”

อานฉี่ซานโบกมือแล้วบอก : “เฉินเอ๋อ ตาไม่ได้เกรงใจเธออยู่ เงินไม่สำคัญสำหรับคนตระกูลอาน ก็ต่อให้ให้เธอ 60 เปอร์เซ็นต์ กี่ชั่วชีวิตที่เหลือก็ใช้ไม่หมด เป็นเพียงตัวเลขเท่านั้น แต่ตอนนี้เธอต้องต่อสู้กับองค์กรพั่วชิง จำเป็นต้องยกระดับกำลังในทุกด้าน มิหนำซ้ำองค์กรพั่วชิงนี้ไม่ได้เป็นเพียงศัตรูของเธอเพียงคนเดียว เป็นศัตรูร่วมกับครอบครัวของเราด้วย เงินของตระกูลอานอยู่ในมือของเธอ ก็สามารถแสดงประสิทธิภาพสูงสุดออกมาได้เต็มที่เหมือนกัน”

เย่เฉินพูดพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย : “คุณตาครับ น้ำใจของคุณผมรับไว้แล้ว แต่ผมไม่ขาดเงินจริง ๆ มิหนำซ้ำ การจัดการกับองค์กรพั่วชิง การมีเพียงเงินอย่างเดียวไม่ค่อยมีประโยชน์มากนักหรอกครับ”