บทที่ 582

บทที่ 582

ซ่งหรงวี่ที่อยู่ข้างๆที่เห็นเช่นนี้ ก็รีบลุกขึ้นยืน และกล่าวว่า: “คุณปู่ ตระกูลซ่งของเราก็เป็นมิตรกับตระกูลอู๋มานานหลายปี โปรดคิดทบทวนให้ดี!”

ซ่งหรงวี่ต่อให้ตายก็ไม่อยากเห็น สองตระกูลซ่งและตระกูลอู๋แตกหักกัน

เขายังหวังว่าจะให้ซ่งหวั่นถิงได้แต่งงานกับตระกูลอู๋ ถ้าทั้งสองครอบครัวแตกหักกัน งั้นก็ไม่มีทางเป็นไปได้ตลอดไป!

คุณท่านซ่งเหลือบมองซ่งหรงวี่ กล่าวอย่างเย็นชาว่า: “ไม่มีอะไรให้คิดทบทวนแล้ว ตระกูลอู๋เป็นตระกูลแรกในเจียงหนาน ตระกูลซ่งของเราคบผู้ที่มีฐานะร่ำรวยกว่าไม่ได้หรอก! ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ตระกูลซ่งและตระกูลอู๋ก็ตัดความสัมพันธ์กัน!”

เมื่อสิ้นเสียงลง ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างก็ตกตะลึง

ทุกคนต่างก็คิดไม่ถึง งานจัดเลี้ยงวันเกิด ไม่คิดว่ามันจะทำให้เกิดความแตกแยกระหว่างตระกูลอู๋ตระกูลแรกในเจียงหนานและตระกูลซ่งซึ่งเป็นตระกูลแรกในจินหลิง ……

ดูเหมือนว่า ต่อจากนี้ไปจินหลิงจะเปลี่ยนไป!

สายตาเย็นชาของอู๋ตงไห่มองข้ามคุณท่านซ่งและเย่เฉินไป พูดด้วยความโกรธว่า: “ตระกูลซ่งก็ดี อาจารย์เย่ก็ดี ฉันอู๋ตงไห่จะจำพวกคุณไว้! เรามารอดูกัน! อู๋ซิน ไป!”

พูดจบ อู๋ตงไห่ประคองอู๋ซิน สะบัดแขนเสื้อจะไป

เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา: “นี่ก็นึกว่าเรื่องมันจบแล้ว?”

อู๋ตงไห่หันหัวกลับมา ถามด้วยกลิ่นอายแห่งการสังหาร: “ไอ้แซ่เย่ นายคิดว่ายังไงล่ะ?”

เย่เฉินกล่าว: “ฉันทำให้ลูกชายแกเสียมือไปข้างหนึ่ง เพียงแค่สอนบทเรียนให้เขา แต่พวกแกไปพังร้านของท่านซือ ก็ต้องชดใช้!”

เมื่อพูดจบ เย่เฉินกล่าวอย่างไม่สงสัย: “ฉันให้เวลาจำกัดภายในสามวัน ชดใช้ให้ท่านซือสิบเท่า และก้มหัวขอโทษท่านซือซะ ไปอ้อนวอนให้เขายกโทษให้ มิฉะนั้น ครั้งหน้าฉันจะทำให้มือข้างหนึ่งของอู๋ซินพิการอีก!”

เมื่ออู๋ตงไห่ได้ยินคำนี้ สายตาเย็นชา หน้าตาดุร้าย!

เขาตะโกนด้วยดวงตาที่โกรธจนแทบจะหลุดออกมา: “เย่เฉิน! ความน่าเกรงขามของแก รู้ไหมว่าสถานะของตระกูลอู๋ในเจียงหนานคืออะไร? มาเล่นกับตระกูลอู๋ของฉัน ฉันจะปล่อยให้ตายโดยไร้ที่กลบฝัง!”