บทที่ 5829 หนีอย่างจนตรอก(2)

หลินหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า: “ข้าน้อยก็ไม่ชัดเจนเช่นกัน”

ในขณะที่กำลังพูด อู๋เฟยเยี่ยนในภาพได้ขวางรถตู้ที่กำลังขับผ่านที่นี่คันหนึ่งเอาไว้ หลังจากพูดคุยกับคนขับรถตู้แล้ว คนขับรถโบกมือให้เธอ ราวกับว่าปฏิเสธคำขอร้องของเธอ

สีหน้าของอู๋เฟยเยี่ยนร้อนรนเล็กน้อย เธอรีบนำเงินก้อนหนึ่งยื่นไปให้อีกฝ่าย หลังจากอีกฝ่ายรับเงินเอาไว้แล้ว อู๋เฟยเยี่ยนก็รีบสาวเท้าขึ้นรถที่เบาะแถวหลังของรถตู้ทันที

เย่เฉินยิ่งสงสัย: “อู๋เฟยเยี่ยนจะไปที่ไหน?”

หลินหว่านเอ๋อร์กล่าว: “เรียนคุณชาย ข้าน้อยก็ไม่เข้าใจเช่นกัน”

เย่เฉินจึงกล่าว: “จับตาดูเธอเอาไว้ก่อน ลองดูว่ารถคันนี้จะไปที่ไหน”

“ค่ะ”

ที่เมืองเล็กพื้นที่ภูเขาที่ไม่เจริญเป็นอย่างยิ่ง กล้องวงจรปิดส่วนมากจะรวมอยู่ที่ถนนสำหรับคมนาคม ดังนั้นหลินหว่านเอ๋อร์สามารถสลับภาพกล้องวงจรปิดได้อย่างต่อเนื่อง เพื่อติดตามทิศทางของรถตู้คันนี้

ในไม่ช้า รถคันนี้ก็ออกจากเมืองเล็กๆ ขับมุ่งหน้าไปยังทางเข้าทางด่วน

ในเวลานี้ ในรถตู้เก่าๆคันนั้น

อู๋เฟยเยี่ยนอยากจะออกจากหัวเซี่ยโดยเร็วที่สุดอย่างอดรนทนไม่ไหว ดังนั้นเธอจึงส่งข้อความไปหาทีมงานของตนเอง ให้พวกเขายื่นขอเส้นทางการบินโดยเร็วที่สุด จากเมียนมาบินตรงไปยังสนามบินที่ใกล้ที่สุดของตน

อู๋เฟยเยี่ยนแอบลักลอบเข้าเมืองมา เดิมทีตามแผนการของเธอ หลังจากออกจากภูเขาแสนลี้ จากนั้นค่อยโดยสารเครื่องบินจากเมียนมากลับไปยังฐานทัพขององค์กรพั่วชิง

แต่ว่า มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้เธอไม่อยากจะอยู่ที่หัวเซี่ยมากกว่านี้แม้แต่นาทีเดียว อยากจะออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด

หลังจากนั้นสิบนาที รถตู้ก็ขับออกมาจากอุโมงค์เส้นหนึ่ง อู๋เฟยเยี่ยนจำได้ว่านี่ก็คือสะพานนั้นที่เธอทิ้งรถเอาไว้ก่อนหน้านี้ ดังนั้นเธอจึงจงใจถามคนขับรถ: “พี่ ถ้าหากรถคันหนึ่งไม่ขับออกจากทางด่วนเป็นเวลานาน จะมีคตามหาหรือไม่?”