บทที่ 5844 ฮูหยิน(2)

พูดไป เย่เฉินกล่าวกับหลินหว่านเอ๋อร์: “คุณหลิน ไม่อย่างนั้นคุณกลับไปที่ในเมืองก่อน ผมจะไปเอง!”

“ไม่ได้เด็ดขาด!”หลินหว่านเอ๋อร์คว้าแขนของเย่เฉินเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว กล่าวขอร้อง: “คุณชาย ในเมื่อได้รู้สถานที่ถึงแก่กรรมของแล้วซือกงแล้วว่าอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ถ้าอย่างนั้นครั้งนี้ไม่เสียแรงเปล่า แล้วก็ไม่นับว่าล้มเลิกกลางคัน คุณชายสามารถกลับไปเตรียมตัวต่อที่เมืองจินหลิง รอให้พละกำลังของคุณชายเพิ่มมากขึ้นแล้วค่อยมาก็ไม่สาย!”

เย่เฉินเอ่ยปากกล่าว: “คุณกับผมยังไม่รู้ตัวตนของอีกฝ่ายชัดเจน ผมไม่สามารถให้คำพูดลมๆแล้งๆของอีกฝ่าย มาทำให้ล้มเลิกแผนการที่วางเอาไว้เรียบร้อยแล้วทั้งหมดได้”

หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยความร้อนใจ: “คุณชาย มีคนรู้ว่าพวกเราจะมาที่นี่ อีกทั้งยังคำนวณเส้นทางแล้วรออยู่ที่นี่ล่วงหน้า นี่สามารถพิสูจน์ได้แล้วว่า อีกฝ่ายค่อนข้างมีความเข้าใจเกี่ยวกับพวกเรา ในเมื่อเธอไม่ได้มีเจตนาร้ายกับพวกเรา พวกเราจำต้องยอมรับเรื่องจริงที่ว่าตัวตนถูกเปิดเผยแล้ว ถ้าหากพยายามฝืนเดินทางต่อไปในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ว่าเธอจะเป็นศัตรูหรือมิตร เกรงว่าสถานการณ์จะไม่เป็นประโยชน์ต่อพวกเราเป็นอย่างยิ่ง”

เย่เฉินตะลึงงันไปเล็กน้อย

คำพูดของหลินหว่านเอ๋อร์ ทำให้เขาต้องพิจารณาเรื่องนี้อีกครั้ง

ตามที่หลินหว่านเอ๋อร์พูด ไม่ว่าแม่ชีจะเป็นศัตรูหรือมิตร เรื่องที่ตัวตนของตนเปิดเผยเป็นเรื่องจริง ในเมื่อเธอรู้ ถ้าอย่างนั้นก็พิสูจน์ได้ว่าคนอื่นก็อาจจะรู้แล้วเช่นกัน

ถ้าหากตนยืนกรานที่จะเดินต่อ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะประสบกับอันตรายหรือไม่ ถ้าหากยังมีคนได้ล่วงรู้ตัวตนของตนเองอีกจะทำอย่างไร? ถ้าหากรู้ไปถึงหูขององค์กรพั่วชิง ควรจะทำอย่างไร?

หลินหว่านเอ๋อร์ในเวลานี้กล่าวอีกว่า: “คุณชาย ไม่ว่าอีกหลายสิบลี้ข้างหน้าจะมีอะไรอยู่กันแน่ แต่ทั้งหมดล้วนเป็นความจริงที่ว่าอู๋เฟยเยี่ยนค่อนข้างหวาดกลัวต่อมัน ถ้าหากอู๋เฟยเยี่ยนยังมีความหวาดกลัวต่อมัน ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะฝืนพยายามต่อไปอีกทำไม?”

เย่เฉินตกอยู่ในความลำบากใจทันที

เหตุผลทั้งหมดที่หลินหว่านเอ๋อร์พูดมาเขาชัดเจนมาก

เพียงแต่ สุดท้ายแล้วตอนที่เข้าใกล้ความลับของพ่อกับแม่ในตอนนั้นขึ้นอีกก้าว เขาไม่อยากจะล้มเลิกจริงๆ

ในเวลานี้ ภายในวิหารใหญ่อารามชิงจ้าว

จิ้งเฉินกลับไปยังวิหารใหญ่ กล่าวรายงานต่อแม่ชีเฒ่าคนนั้นด้วยความนอบน้อม: “ท่านน้า หลินหว่านเอ๋อร์ไปแล้ว”