บทที่ 5853 ออกไปดูโลกกว้าง (1)

เมื่อเย่เฉินและหลินหว่านเอ๋อร์มาถึงสนามบินยงโจว เครื่องบินส่วนตัวลำหนึ่งก็บินออกจากยงโจวพอดี ซึ่งมุ่งหน้าไปยังเย่นจิง

ในทุก ๆ วัน จะมีเครื่องบินส่วนตัวหลายลำรวมไปถึงเครื่องบินราชการของบริษัทให้เช่าต่าง ๆ บินจากมณฑลเมืองต่าง ๆ ไปยังเมืองหลวงเย่นจิง ดังนั้นเครื่องบินลำนี้จึงไม่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษแต่อย่างใด

เครื่องบินWoouของเย่เฉินก็จอดรออยู่ที่นี่นานมากแล้วเหมือนกัน เมื่อเย่เฉินและหลินหว่านเอ๋อร์ผ่านจุดตรวจ หลังจากขึ้นเครื่องแล้ว กัปตันก็ยื่นคำร้องเทคออฟกับหอควบคุมการบินโดยตรง เพื่อมุ่งหน้าไปยังจินหลิง

ในขณะที่เครื่องบินเทคออฟ เย่เฉินยังคงใช้นิ้วเล่นสร้อยข้อมือลูกปัดที่ทำมาจากไม้กฤษณอยู่เช่นเคย หลังจากเครื่องบินบินอยู่บนฟ้าอย่างนิ่มนวลแล้ว จู่ ๆ เย่เฉินก็เอ่ยปากถามหลินหว่านเอ๋อร์: “คุณหลิน วันนี้ซือไท่ที่เธอเจอ นอกจากไม่ให้ฉันหันกลับไปแล้ว เธอพูดหรือเปล่าว่าฉันจะกลับภูเขาแสนลี้ได้อีกทีตอนไหน?”

หลินหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้าแล้วตอบกลับ: “ซือไท่นั่นพูดแค่ว่าภูเขาแสนลี้อันตรายเกินไป คุณชายอย่าได้ไปเป็นอันขาด แต่กลับไม่ได้บอกเลยว่าคุณชายจะไปอีกทีได้เมื่อไหร่ บางทีเพื่อคำนึงถึงความปลอดภัย ต่อไปคุณชายอย่าไปที่นั่นอีกเลยจะดีกว่าค่ะ”

“ทำไมล่ะ?” เย่เฉินพูดพึมพำ: “เธอบอกว่าที่นั่นอันตราย แต่ต่อให้อันตรายมากแค่ไหน แต่ความอันตรายก็มีขีดจำกัดอยู่ ศักยภาพในปัจจุบันของฉันยังไม่พร้อม ที่นั่นไม่ต่างอะไรจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยภยันตรายสำหรับฉัน สักวันถ้าเกิดศักยภาพของฉันพุ่งพรวด บางทีที่นั่นก็ไม่ต่างอะไรจากสถานที่ที่ธรรมดาแล้ว”

หลินหว่านเอ๋อร์พูดอย่างมั่นใจ: “คุณชาย บ่าวรู้สึกว่าในระยะเวลาอีกยาวนานในอนาคตของคุณชาย อย่ามีความคิดที่จะย้อนกลับไปยังภูเขาแสนลี้อีกเลย เมื่อเปรียบเทียบกับการทุ่มเทแรงกายและแรงใจไปที่ภูเขาแสนลี้โดยเสียเปล่า จะดีกว่าหากเอาเวลามาคิดพิจารณาว่าต้องทำอย่างไรถึงจะเจอโอกาสในการบรรลุ ทำการเปิดจุดหนีว๋านออกโดยสิ้นเชิง”

เย่เฉินย้อนถาม: “หลังจากจุดหนีว๋านเปิดออกแล้ว ฉันสามารถกลับภูเขาแสนลี้อีกครั้งได้หรือไม่?”

หลินหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า: “บ่าวรู้สึกว่าต่อให้จุดหนีว๋านเปิดออกแล้วก็ไม่สามารถกลับไปได้เหมือนกัน เพราะเมื่อจุดหนีว๋านของคุณชายเปิดออกแล้ว ก็แค่พอมีศักยภาพที่จะต่อสู้กับอู๋เฟยเยี่ยนได้อย่างยากลำบากเท่านั้น อีกทั้งอัตราชนะก็ต่ำมาก ๆ ด้วย หากต้องการย้อนกลับไปไปยังภูเขาแสนลี้ อย่างน้อยก็ต้องอยู่เหนืออู๋เฟยเยี่ยนให้ได้ก่อนค่อยว่ากันอีกที”

ในมุมมองของหลินหว่านเอ๋อร์ แม้นซือไท่นั่นจะเป็นซือไท่ปลอม ทว่าคำพูดที่เธอกล่าวมากลับเป็นความจริงที่แน่นอน

เย่เฉินจะไปภูเขาแสนลี้ไม่ได้ เพราะอาจจะมีแผนการชั่วที่เมิ่งฉางเชิงเตรียมการมานานหลายร้อยปีกำลังรอเขาอยู่ที่นั่น