บทที่ 586

บทที่ 586

อู๋ตงไห่รู้สึกอายที่จะบอกว่าลูกชายของเขาถูกคนหักมือ ก็พูดว่า: “เขาติดธุระพอดี น่าจะต้องรออีกสักพักถึงจะมา พอเขามาแล้ว ผมจะพาเขามาเยี่ยมคุณ!”

เฉินจื๋อข่ายพยักหน้า กล่าว: “ถ้างั้นเอาอย่างนี้ ผมจะให้คนพาคุณไปพักผ่อนที่ห้องก่อน รอให้ลูกชายของท่านกลับมาเย็นนี้ เรามากินข้าวด้วยกัน ถือว่าผมเป็นเจ้าภาพเลี้ยงต้อนรับ”

อู๋ตงไห่รู้สึกมีความสุข ยกมือขึ้นมาทับกำปั้นและพูดว่า : “งั้นก็รบกวนผู้จัดการทั่วไปผู้จัดการทั่วไปเฉินแล้วนะครับ”

เขาคิดว่า เขาและเฉินจื๋อข่ายเป็นเพื่อนกันแค่ผิวเผิน แค่รู้จักกัน หลังจากที่ได้มาเยี่ยมแล้ว เฉินจื๋อข่ายรับของขวัญของเขา ความสัมพันธ์ก็แน่นแฟ้นขึ้นอีกขั้นหนึ่ง

และนี่ เป็นสิ่งที่อู๋ตงไห่ปรารถนามากที่สุด

ในฐานะที่เป็นผู้แทนของตระกูลเย่แห่งเย่นจิงในจินหลิ่ง เฉินจื๋อข่ายเป็นคนที่แสวงหาชื่อเสียงเงินทอง ขอแค่สามารถรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาได้ เขาสามารถใช้โอกาสนี้ในอนาคต สามารถโอบความยิ่งใหญ่ที่แท้จริงของตระกูลเย่ได้อย่างแน่นอน

และ อู๋ตงไห่ก็ยังมีความคิดที่รอบคอบของตัวเอง

เขาคิดว่า หากตระกูลอู๋หาคนมารักษาอู๋ฉีไม่ได้ หลังจากที่ได้เกาะขาตระกูลเย่ได้แล้ว ก็สามารถขอร้องให้ตระกูลเย่ลงมือช่วยได้

จากความสามารถของตระกูลเย่ เพียงคำสั่งเดียว ก็มีคนที่มีความสามารถคอยติดตามไปทุกที่

ทว่าเฉินจื๋อข่ายกลับไม่ได้คิดอะไรมาก ถึงอย่างไรก็เป็นตระกูลแรกในเจียงหนาน ควรจะให้เกียรติก็ต้องให้เกียรติ

ดังนั้น หลังจากที่เขาและอู๋ตงไห่ก็ทักทายกัน ดังนั้นพวกเขาจึงพาเขาไปที่ห้องชุดเพรสซิเดนเชียลเพื่อพักผ่อน

อู๋ตงไห่พาบอดี้การ์ดไปสองสามคน หลังจากที่ได้เข้ามาให้ห้องห้องชุดเพรสซิเดนเชียลที่หรูหรา ก็โทรหาอู๋ซิน ให้เขามารวมตัวกับตน

ตอนนี้อู๋ซินเข้าเฝือกที่โรงพยาบาลเสร็จแล้ว หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากอู๋ตงไห่ ก็พาหลิวกว่าง มุ่งหน้าไปป๋ายจินฮ่านกงด้วยกัน

ขณะที่นั่งอยู่บนรถ การแสดงออกของอู๋ซินยังคงหน้าดำคร่ำเครียดมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยอาการซึมเศร้า