บทที่ 5888 กลับสู่ไชน่าทาวน์（1）

วัดชีเสียยามค่ำคืน

ในอารามที่เป็นพื้นที่ปิดมีลานบ้านแห่งหนึ่ง หญิงสาวหน้าตาสละสลวยคนหนึ่งกำลังนั่งบนเก้าอี้สานบนลานบ้านและเงยหน้ามองขึ้นไปดูดาวในฤดูใบไม้ร่วง

หญิงชราที่หัวโล้นคนหนึ่งเดินออกมา เอาพรมผืนหนึ่งปูที่ขาของหญิงสาวหน้าตาสละสลวย แล้วพูดด้วยความเคารพ：“นายหญิง เครื่องบินของคุณชายบินขึ้นแล้วค่ะ”

“บินแล้วเหรอ？”หญิงหน้าตาสละสลวยคนนั้นได้ยิน ก็รีบมองไปบนท้องฟ้าไปทางสนามบิน

เห็นแสงระบิยระยับบนท้องฟ้าที่อยู่ไกล ก็อดถอนหายใจไม่ได้：“ไม่รู้ว่าแสงที่ระบิยระยับดวงไหนกัน ที่เป็นลำนั้นที่เฉินเอ๋อนั่ง”

พูดจบ เธอก็ถามหญิงชราอีกว่า：“เฉินเอ๋อไปกับไอ้โจงเหรอ？”

หญิงหน้าตาสละสลวยนี้ ก็คือแม่ของเย่เฉิน อานเฉิงซี

และหญิงชราด้านข้างอานเฉิงซี ก็คือหญิงชราแห่งซือไท่ตัวปลอม

หญิงชรานามสกุลซุน ชื่อว่าซุนจิ่นยู่ ติดตามอานเฉิงซีมาหลายปี บทบาทเหมือนกับพ่อบ้าน

เวลานี้ซุนจิ่นยู่จึงพูดกับอานเฉิงซีว่า：“ตอบนายหญิง คุณชายขึ้นเครื่องบินลำเดียวกับเฉินจ้างโจงจริง ๆ เครื่องบินของพวกเขาเร็วมาก น่าจะถึงนครนิวยอร์กเวลานครนิวยอร์กสองทุ่มกว่า”

“โอเค”อานเฉิงซีพยักหน้าเล็กน้อย พูดด้วยรอยยิ้มว่า：“หลายปีมานี้ปีเตอร์ลำบากมาก ฉันเองก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้ ถ้าเฉินเอ๋อหาเขาเจอ ฉันเชื่อว่าจะต้องช่วยเขาผ่านความยากลำบากไปได้แน่ และเขา ไม่แน่อาจจะช่วยเฉินเอ๋อหาวิธีเปิดจุดหนีว๋านได้แน่”

……

นครนิวยอร์กเวลาสองทุ่มครึ่ง

เครื่องบินที่เย่เฉินและเฉินจ้างโจงโดยสาร จอดลงอย่างปลอดภัยที่ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี