บทที่ 5911 ผมจะไปรอที่บ้านคุณ（2）

เฉียงไจ่ที่อยู่ไม่ไกลเวลานี้ยกโทรศัพท์มาพูด：“ผมถ่ายทอดสดบนเว็บไซต์วิดีโอไว้แล้ว！และยังให้เพื่อนบันทึกหน้าจอไว้ด้วย เดี๋ยวพวกเขาจะอัปโหลดวิดีโอไปยังเว็บไซต์ต่าง ๆ！”

ตำรวจได้ยิน ก็ไออย่างเขินอาย พูดกับอันโตนิโอว่า：“สถานการณ์ของวันนี้คุณก็เห็นแล้ว อย่างแรก เรื่องนี้พวกคุณต้องแก้ไขให้ถูกต้อง ต่อจากนั้น ใครที่เอาปืนออกมา ต้องตามผมกลับไปสอบสวน

อันโตนิโอโกรธจนแทบจะระเบิด

เขาจะไปคิดได้ไงว่า ตัวเองจะถูกคนมารีดไถที่หน้าประตูบ้านตัวเอง

สิ่งสำคัญคือตอนนี้ตัวเองยังไม่มีวิธีใด ๆ

ตอนนี้เอง คนสนิทของเขาก็เดินมาตรงหน้า พูดเสียงเบา：“ลูกพี่ แขกคนสำคัญจะมาถึงแล้วครับ”

อันโตนิโอก็กังวลเล็กน้อย

เขาไม่อยากให้แขกคนสำคัญมาแล้ว เห็นตัวเองเถียงกับคนอื่นที่หน้าประตู

ที่สำคัญคือลูกสาวตัวเองรถชนคนอื่น และตัวเองก็ไม่เต็มใจที่จะชดใช้ให้กับเรื่องที่น่าละอายนี้

ด้วยความที่ทำอะไรไม่ได้ เขาได้แต่พยักหน้า ดึงลูกน้องคนนั้นเข้ามา หยิบปืนของเขาออกมาจากช่วงเอวเขาแล้วโยนไปที่พื้น จากนั้นเขาก็ดันไปหาตำรวจ พูดว่า：“พวกคุณพาเขาไปเถอะ”

พูดจบ แล้วมองไปที่เย่เฉิน แล้วพูดว่า：“คุณต้องการหนึ่งแสนดอลลาร์ใช่ไหม รอก่อน ผมจะให้คนไปเอามาให้”

ตำรวจได้ยิน ก็มองเย่เฉินอย่างตกใจทันที โพล่งถามไปว่า：“คุณขอเขาหนึ่งแสนดอลลาร์？”

“ใช่”เย่เฉินพูดด้วยใบหน้าที่ดูสมเหตุสมผล：“ค่าจ้างที่หายไปของผมสูง หนึ่งแสนดอลลาร์ก็ถือว่าถูกแล้ว”

ตำรวจกลืนน้ำลาย แล้วถามว่า：“คุณน่าจะไม่รู้ว่าเขาเป็นใครสินะ？”

เย่เฉินเบะปาก：“ผมจำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอ？”

ตำรวจมองเย่เฉินอย่างเห็นใจ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า：“ฟังนะ คน ๆ นี้ชื่อว่าอันโตนิโอ ซาโน่ พวกเราอยู่ที่นี่ เขาไม่ทำอะไรคุณแน่ แต่พอพวกเราไปแล้ว คุณต้องพิจารณาเองนะ ผมแนะนำให้คุณอย่าไปเล่นแง่กับเขา รถคันนั้นของคุณก็ไม่ได้แพง ค่าซ่อมรถกับค่าจ้างรวมกันแล้ว หนึ่งหมื่นดอลลาร์ก็ยังพอ”