บทที่ 5918 ผมจะไปก่อนเอง（1）

โอมาน ราโมวิชในตอนนี้ เหมือนกับเห็นผี

เขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันว่า ตัวเองจะเจอเย่เฉินที่เหมือนมารผจญที่นครนิวยอร์ก ในบ้านของหัวหน้ามะเฟีย！

หลังจากครั้งที่แล้วแผนการที่จะเอาเฮเลน่ามาอย่างชนะนั้นล้มเหลว เย่เฉินก็กลายเป็นฝันร้ายในใจโอมาน ราโมวิช

ไม่เพียงแค่เพราะเย่เฉินทำลายแผนการที่ตัวเองจะแต่งงานกับเจ้าหญิง ที่สำคัญกว่านั้นคือ เย่เฉินยังทำอะไรได้หลายอย่าง และตบตัวเองไปมาหลายสิบครั้ง

แม้ว่าโอมาน ราโมวิชจะเกิดมาไม่ได้ดีแต่ต้น ตอนหนุ่มก็ลำบากมาก เจอความทุกข์ยากอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อเขากลายเป็นผู้มีอำนาจ ก็ไม่มีใครบังคับเขาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสั่งเขา แต่เย่เฉินนั้นเป็นเพียงคนเดียวที่ทำเช่นนี้

จากนิสัยของโอมาน ราโมวิช แน่นอนว่าต้องเอาคืนภายหลัง เอาชีวิตของเย่เฉิน

แต่ครั้งนั้น ที่สุดท้ายโอมาน ราโมวิชเลือกที่จะกล้ำกลืนความโกรธ เป็นเพราะเย่เฉินเป็นคนตระกูลเย่แห่งเย่นจิง ทรัพย์สินของตระกูลเย่นั้นสูงกว่าตัวเองมาก แน่นอนว่าตัวเองก็กลัว

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ว่าตระกูลเย่ร่ำรวยกว่าตัวเอง แต่เบื้องหลังตระกูลเย่ยังมีสำนักว่านหลงที่ทรงพลัง

แต่ จากที่โอมาน ราโมวิชรู้ เขาไม่รู้ว่าทั้งสำนักว่านหลงต่างยอมจำนนต่อเย่เฉิน เขายังคิดว่าตระกูลเย่มอบทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้สำนักว่านหลง แลกกับการให้อภัยและคำอวยพรของสำนักว่านหลง

ดังนั้นในใจของเขา ค่อนข้างดูถูกตระกูลเย่เล็กน้อย

ความรู้สึกแบบนี้ อาจเหมือนกับเจ้าของที่ดินที่เจอจารชนในตอนนั้น ถึงแม้ในใจจะดูถูก ขายประเทศให้อีกฝ่ายเพื่อเกียรติ อาศัยอำนาจหนุนหลัง แต่เนื่องจากกำลังที่อยู่เบื้องหลังอีกฝ่าย ก็ต้องสุภาพ และให้ความเคารพ

เมื่อตระหนักว่าไม่สามารถหาทางแก้แค้นเย่เฉินได้ โอมาน ราโมวิชทำได้เพียงกลืนฟันที่หักลงท้อง ออกจากยุโรปเหนือด้วยความสิ้นหวัง คิดว่าชาตินี้จะไม่เจอกับเย่เฉินอีก แต่ไม่คิดว่า วันนี้ตัวเองมาสหรัฐอเมริกา เพิ่งลงจากเครื่องบินยังไม่ได้พักผ่อนในบ้านอันโตนิโอ ก็มาเจอเย่เฉินอีก