บทที่ 593

บทที่ 593

พอได้ยินว่าซุนโหย่วฉายจองห้องอาหารระดับทองคำไว้ชั้นบน ทุกคนในงานก็อึ้งไปตามกัน！

ต้องรู้ก่อนว่า ทั้งเมืองจินหลิง เทียนเซียงฝู่นั้น เป็นหนึ่งในร้านอาหารที่สุดยอดในเมืองจินหลิง

แม้แต่บุคคลระดับต้นๆ ของสังคมที่พอมีชื่อเสียง จะทุ่มเงินหรือใช้เส้นสาย ก็ยังยากที่จะสั่งจองห้องอาหารระดับทองคำได้

คนในงานพวกนี้ ต่อให้เป็นคนมีฐานะสูงส่งอย่างประธานเพ๋ยก็ล้วนแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสได้เข้ามากินข้าวในห้องทองคำ และถึงขั้นไม่เคยเห็นด้านในด้วยซ้ำ ว่าสวยหรูขนาดไหน

ตอนนี้ ซุนโหย่วฉายกลับจะเชิญทุกคนไปกินข้าวในห้องทองคำ ให้พวกเขาได้มีโอกาสได้เข้าไปเห็นอะไรใหม่ๆ นี่มันทำให้คนเต้นได้ไม่น้อยเลยทีเดียว！

เมื่อเทียบกันแล้ว ห้องทองแดงเล็กๆ ของเซียวฉางควน เป็นได้แค่เศษขยะที่ไร้ระดับไปเลย

พอคิดถึงจุดนี้ ในใจของทุกคนก็ผิดหวังกับเซียวฉางควนในใจ

แต่ที่หันไปมองซุนโหรังสีฉาย กลับมีความชื่นชมอย่างบอกไม่ถูก

ประธานเพ๋ยก็สะอึกเล็กน้อย แต่เพราะรับปากงานเลี้ยงของเซียวฉางควนไปก่อนแล้ว ดังนั้นก็ไม่อาจจะตัดสินใจเลยได้ ก็เลยแกล้ง

ทำเป็นขอความเห็นของทุกคน พูดถามว่า “โหย่วฉายมีใจเรียนเชิญเช่นนี้ ทุกคนคิดเห็นอย่างไร? ”

มีคนอดพูดไม่ได้ว่า “ท่านประธานครับ ผมยังไม่เคยเข้าห้องทองคำเลย ก็เลยอยากจะอาศัยโอกาสนี้ เข้าไปเสียหน่อย！”

“ใช่แล้วครับ ท่านประธาน！เข้าไปถ่ายรูปเสียหน่อย แล้วลงรูปในโปรไฟล์ก็ดีเหมือนกัน！”

ประธานเพ๋ยเห็นว่าทุกคนต่างก็อยากเข้าห้องทองคำ ก็เลยยิ้มพูดว่า “ในเมื่อทุกคนคิดเช่นนี้ เช่นนั้นพวกเราก็ไปดูกันเสียหน่อยแล้วกัน? ”

“ดีเลยๆๆ ！” ทุกคนรีบเห็นด้วย