บทที่ 5958 ราชาคนใหม่(3)

นักบวชคนนั้นเม้นปาก กล่าวอย่างลุกลี้ลุกลน: “สาม......สามปีก่อน......”

เย่เฉินพยักหน้า ถามอีกว่า: “ถ้าอย่างนั้นแกอยู่ในห้องขังนี้นานขนาดไหนแล้ว?”

นักบวชตอบอย่างประหม่า: “สอง.....สองปีสามเดือน......”

เย่เฉินพยักหน้าอีกครั้ง ชี้ไปที่ดีนที่อยู่บนพื้น ถามอีกว่า: “แกอยู่ที่นี่มานานแล้ว น่าจะเคยเห็นว่าไอ้หมอนี่มันทรมานเพื่อนนักโทษด้วยกันของพวกแกมาไม่น้อยใช่ไหม? ฉันอยากจะรู้ว่า ตอนที่เขาทรมานคนพวกนั้น แกได้พูดแทนคนพวกนั้นบ้างไหม?”

“ผม......”นักบวชพูดไม่ออกทันที

อันที่จริงเขาไม่ได้อยากจะพูดแทนคนผอมสูงคนนั้น แล้วก็ไม่ได้อยากขอร้องหรือทวงความยุติธรรมเพื่อเขา เขาเพียงแค่ตระหนักได้ว่ายุคสมัยใหม่ของห้องขังนี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ตอนที่เย่เฉินยกแปรงขัดส้วมที่อยู่ในปากดีนขึ้น ตอนที่เดินออกมาจากในห้องน้ำ ก็หมายความว่าเขาได้เป็นราชาคนใหม่ของที่นี่แล้ว

ดังนั้น เขาจงใจอยากจะใช้ลูกไม้แบบนี้ เพื่อเรียกร้องความสนใจต่อหน้าของเย่เฉิน ในขณะเดียวกันก็ใช้การกระทำที่ดูเหมือนจะชอบธรรมมากนี้ มาอธิบายเรื่องหนึ่งกับเย่เฉิน: ตนเองกับดีนพวกเขา ไม่ใช่พวกเดียวกัน นายอยากจัดการพวกเขาไม่มีปัญหา แต่อย่าจัดการฉันเลย

และเขาก็เชื่ออีกว่า ในเมื่อตนเองแสดงความยุติธรรมออกมา อีกทั้งยังมีสถานะเป็นนักบวชผู้ศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย มีความเป็นไปได้สูงที่จะไม่ถูกเย่เฉินเพ่งเล็งหรือแม้กระทั่งแก้แค้น ถ้าเป็นแบบนั้น ในทางกลับกันสามารถอยู่ในยุคสมัยใหม่นี้ ก็จะได้รับการปกป้องตัวเอง แม้กระทั่งได้รับการดูและกับความไว้วางใจของราชาคนใหม่

แต่เขาคิดได้ที่ไหนกันว่า เกมหมากที่ตนเองวางแผนอย่างระมัดระวัง คาดไม่ถึงว่าจะถูกเย่เฉินรุกฆาตในท่าเดียว

เมื่อก่อนตอนที่ดีนทำร้ายใครก็ตาม เขาไม่เพียงไม่เคยช่วยคนพวกนั้นพูด แต่กลับถึงขนาดบอกดีนว่า พระเจ้าไม่มีทางตำหนิที่ดีนลงโทษคนบาปพวกนั้นด้วย

อย่างไรก็ตาม คนที่สามารถตกมาอยู่ในเรือนจำได้ ใครก็ไม่ใช่เป็นคนที่ขาวสะอาดบริสุทธิ์ แค่ขโมยกระเป๋าสตางค์ก็มีบาป ดังนั้นข้อแก้ต่างแบบนี้ของเขาทำให้ดีนชอบใจเป็นอย่างมาก นี่ก็คือเหตุผลว่าทำไม เขาถึงสามารถรู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี ไม่เคยได้รับการถูกพัวพันใดใด

ตอนนี้ เย่เฉินซักถามตนเองว่าเคยพูดแทนผู้เสียหายพวกนั้นหรือไม่ ต่อหน้าของทุกคนอย่างกะทันหัน นี่จะให้ตนตอบอย่างไร? นี่ไม่ใช่เจตนาประณามกันเหรอ?

เย่เฉินเห็นว่าเขาไม่ส่งเสียงอยู่ครู่ใหญ่ จึงตบหน้าเขาฉาดหนึ่งทันที ตบจนเขาหมุนอยู่กับที่หลายรอบและฟันหน้าร่วงสองซี่

ฉาดหนึ่งผ่านไป นักบวชคนนี้หมุนรอบแล้วกำลังจะล้มลงไป เย่เฉินคว้าคอเสื้อของเขาเอาไว้ จ้องมองกล่าวถามเขา: “เมื่อครู่นี้แกพูดเก่งมากนักไม่ใช่เหรอ? นี่ถูกแกหยิบยกออกมาพูดหมดแล้ว ทำไมตอนนี้ไม่พูดแล้วละ?”